ราชวงศ์ฮั่นอันรุ่งเรืองดุจดวงตะวันกลางวัน กลับคล้ายคนชราที่อ่อนแรง ปลดปล่อยกลิ่นอายเสื่อมโทรมชวนระอา มิรู้ตัวก็กัดกร่อนวิญญาณสุดท้ายไปทีละเล็กละน้อย ประหนึ่งรอคอยให้ยอดคนก้าวขึ้นประกาศก้อง ฟาดค้อนยักษ์โค่นตึกราชวังที่ภายนอกเปล่งปลั่ง หากภายในผุพังลง
ถนนหนทางกว้างใหญ่ในนครตงจิง มิหลงเหลือความครึกครื้นและคึกคักดังวันวาน ผู้คนต่างดิ้นรนเพื่อปากท้อง หาเวลาว่างเดินเตร่ตามถนนไม่ ผู้ที่เดินเตร่ได้ส่วนใหญ่เป็นบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่ม
ซูหนิงเดินเล่นบนถนนอย่างช้า ๆ บางครั้งก็เดินเฉียดใกล้กับบรรดาคุณชายและขุนนางที่สวมอาภรณ์งดงามขี่ม้าสง่า แต่เขามิได้ใส่ใจ ยามนั้นเป็นปีที่หกแห่งรัชศกก่วงเหอ (ตรงกับปี ค.ศ. ๑๘๓) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ซูหนิงไว้ทุกข์สามปี หลังจากนั้นถูกเสนอชื่อเป็นเซี่ยวเหลียน เข้าทำงานในกรมราชเลขาธิการ และบัดนี้ใกล้สิ้นปี เขากำลังจะก้าวเข้าสู่ปีที่สิบหกในแผ่นดินฮั่น หลังปีใหม่ ซูหนิงก็จะเข้ารับตำแหน่งเป็นขุนนางราชเลขาอย่างเป็นทางการ รับผิดชอบการร่างฎีกาและเอกสารในกรมราชเลขาธิการ
ทว่า ตำแหน่งอันสูงส่งเช่นนี้ มิได้ทำให้ซูหนิงยินดี หากแต่กลับนำมาซึ่งความหม่นหมองและสับสนยิ่งกว่า
ปีหน้า คือปีที่เจ็ดแห่งศักราชก่วงเหอ (ตรงกับปี ค.ศ. ๑๘๔) เดือนสอง จะเกิดชนวนความวุ่นวายครั้งใหญ่ คือกบฏโพกผ้าเหลือง ครั้งนั้น บรรดาไพร่ราบผู้ถูกขูดรีดและข่มเหงโดยตระกูลขุนนางใหญ่โตและผู้มีอำนาจจนจนตรอก จะชูคานหาบและจอบเสียม ตะโกนก้องว่า ‘เส้นผมเหมือนกุยช่าย ตัดแล้วก็งอกใหม่ ศีรษะเหมือนไก่ ถูกเชือดแล้วก็ยังขัน ขุนนางมิได้น่าสะพรึงกลัว ราษฎรสามัญมิอาจถูกดูหมิ่น’ แล้วปลดปล่อยการโจมตีอันแรงกล้าที่สุดแก่ยุคสมัยอธรรมนี้
นี่คือการเหยียดหยามที่สามัญชนมีต่อผู้ปกครองจากก้นบึ้งหัวใจ และคำปฏิญาณจะสู้รบจนถึงเลือดหยดสุดท้าย
กบฏโพกผ้าเหลืองก่อให้เกิดความปั่นป่วนในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่น เปิดฉากยุคแห่งความวุ่นวายที่หาได้ยากในรอบสี่ร้อยปี และยังปลูกฝังลางร้ายให้แก่กาลข้างหน้าอันมืดมนไร้แสงสว่างของชนชาติฮั่นแต่เนิ่น ๆ