ซุนเจินพร้อมด้วยผู้คนออกจากตัวเมืองหานตาน ขึ้นม้าแล้วมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปตามทางหลวง
แคว้นจ้าวและฉางซาน รวมถึงอีกหลายเขตปกครองนั้น ตั้งแต่เมื่อครั้งราชวงศ์ฮั่นตอนต้นก็ขึ้นชื่อว่า 'แผ่นดินกันดารคนมากมาย' ครั้นผ่านกบฏโพกผ้าเหลืองมา 'แผ่นดิน' ก็ยิ่งแร้นแค้นลงกว่าเก่า ส่วน 'ผู้คน' ก็ไม่หลากหลายอีกต่อไป เมื่ออยู่ในเขตอำเภอยังพอจะทนได้ แม้จะเทียบกับวันวานแล้วเงียบเหงาลงไปบ้าง แต่บนถนนหนทางยังมีผู้คนเดินขวักไขว่ พอจะเรียกได้ว่าคึกคัก ครั้นออกจากเมืองมา ยิ่งห่างไกลเท่าใดก็ยิ่งสัมผัสถึงความอ้างว้างของบ้านนอกได้ชัดเจนเท่านั้น บางครายามเดินทางล่วงเข้าไปเจ็ดแปดลี้ บนถนนหลวงกลับไร้วี่แววของสัญจรชนผู้ใด มองข้างหน้าหันกลับหลัง ทอดสายตาซ้ายแลขวา เห็นแต่เพียงหมู่ไม้ไกลโพ้นลู่ไหวระริกอยู่ในสายลมสารทฤดู หญ้ารกเรื้อขึ้นปกคลุมทุ่งนา ยามผ่านหมู่บ้านแห่งหนใด มีด่านประตูหมู่บ้านตั้งอยู่เวิ้งว้างเงียบกริบ เงี่ยโสตลงสดับฟัง มิได้ยินแม้แต่เสียงไก่หรือสุนัข ม้าเทียมเกวียนดำเนินไปตามทาง นกเปลี่ยวโบยบินผ่านนภา ยิ่งทวีความวิเวกวังเวงเป็นยิ่งนัก}
ภาพเช่นนี้ เขาแม้จะเคยได้ประจักษ์แก่สายตาครั้งหนึ่งแล้วเมื่อคราวเดินทางมารับตำแหน่งที่เมืองหานตาน ครั้นมาแลเห็นอีกหนก็ยังอดมิได้ที่จะถอนหายใจคร่ำครวญครั้งแล้วครั้งเล่า
หานตานหรงเองก็รู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก เอ่ยว่า “แคว้นน้อยของข้านี้ แม้เป็นแคว้นเล็กไพร่พลไม่มาก แต่ด้วยเหตุที่ทางตะวันตกแห่งแคว้นเต็มไปด้วยภูเขาสูงชัน ราษฎรกว่าครึ่งจึงตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตะวันออก ยามปกติถนนหลวงสายนี้มีผู้คนสัญจรและพ่อค้าวาณิชมากมายเหลือคณา ทว่าบัดนี้กลับว่างเปล่าเงียบเหงา ชวนให้สงสัยว่าใช่ที่ของมนุษย์โลก”