ซีจื้อไฉกล่าวอีกว่า “เมื่อปีก่อนมณฑลชีจิ๋วเกิดกบฏโพกผ้าเหลือง อาวุธและเครื่องเกราะที่เก็บในคลังแสงของอำเภอเมืองกังเหลง ส่วนหนึ่งถูกพวกโพกผ้าเหลืองชิงไป ส่วนหนึ่งถูกใต้เถาฟางปั๋วเรียกเอาไป บัดนี้เหลืออยู่น้อยนิด ใต้เท้ามารับตำแหน่งที่เมืองกังเหลง แม้จะนำอาวุธและยุทธภัณฑ์ติดตามมาบ้าง แต่จำนวนไม่มาก ยังห่างไกลไม่พอแก่การเกณฑ์ทหารขยายกองทัพ และกรมเหล็กทั้งสามแห่งของมณฑลชีจิ๋ว ก็มิได้ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองกังเหลง ...ใต้เท้า ข้าน้อยเห็นว่า ควรเพิ่มกำลังคนอย่างเหมาะสม ขุดภูเขาถลุงทองแดง เกณฑ์ช่างฝีมือ หล่อหัวลูกศร ง้าวและทวน เพื่อสำรองไว้ใช้ในการขยายกองทัพชั่วคราวขอรับ”
มณฑลชีจิ๋วมีกรมเหล็กสามแห่ง ตั้งอยู่ที่แผเสียและอำเภอตงไห่ตามลำดับ หาได้อยู่ที่เมืองกังเหลงไม่ ทว่าเมืองกังเหลงแม้ไม่ผลิตเหล็ก แต่กลับมีทองแดง
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เมืองกังเหลงและพื้นที่โดยรอบเป็นแคว้นศักดินาของอู๋อ๋องเล่าปี้ เล่าปี้คิดการกบฏ หมายปองราชบัลลังก์ สิ่งที่หนุนให้เขาเกลี้ยกล่อมผู้แปรพักตร์และขยายอำนาจได้นั้นมีอยู่สองประการ ประการแรกคืออาศัยทะเลต้มเกลือ อีกประการก็คือ “อาศัยภูเขาหลอมโลหะ” “ภูเขา” ที่ว่านี้ ก็คือเขาทองแดงอี๋เจิงนอกอำเภอเมืองกังเหลง เล่าปี้อาศัยเกลือทะเลและภูเขาทองแดงทั้งสองเสาหลักนี้ จึงมีทรัพย์เพียงพอสำหรับขยายกองทัพและเตรียมศึก
แม้กล่าวได้ว่าตั้งแต่ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกเป็นต้นมา ครั้นเทคนิคการถลุงเหล็กรุดหน้า อาวุธศึกทองแดงก็ค่อย ๆ ถอยร่นออกจากสมรภูมิ ทว่าหากกล่าวเฉพาะหัวลูกศรแล้ว ก็ยังหลงเหลืออยู่ไม่น้อย ทั้งยังสืบเนื่องใช้กันจวบจนบัดนี้ ยามนี้เป็นช่วงคับขัน ใช้ทองแดงจากภูเขาทองแดงมาหล่อหัวลูกศรบ้าง หล่อทวนและง้าวตลอดจนอาวุธประเภทอื่นบ้าง หากว่ากันเพียงชั่วคราว ก็นับว่าพอใช้การได้อยู่ อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอันใดเลย
ซุนเจินเห็นพ้องกับข้อเสนอของซีจื้อไฉ