ตอนแรก
——
ซุนเจินนำทหารเพิ่งผ่านอำเภอเหรินของจวี้ลู่ ยังไม่ถึงหนองน้ำต้าลู่เจ๋อ ทางด้านหน้าก็มีรายงานด่วนจากศาลาว่าการแคว้นส่งมา
“อำเภอหยางซื่อแตกแล้ว จางหนิวเจี่ยวบุกเข้าตีอิงเถา ฉู่เฟยเยี่ยนนำพลราบและทหารม้ากว่าหมื่นนายบุกเข้าจวี้ลู่ สมทบกับจางหนิวเจี่ยว”
นี่เป็นเนื้อความครึ่งแรกของรายงานด่วน ครึ่งหลังคือคำสั่งของหวังเฟิน
เขาสั่งให้ซุนเจินรุดหน้าไปช่วยเหลืออิงเถาโดยด่วน และเข้าโจมตีกองกำลังของจางหนิวเจี่ยวกับฉู่เฟยเยี่ยน
“นี่มันคำสั่งที่ไร้เหตุผลสิ้นดี! ท่านแม่ทัพ ไม่อาจปฏิบัติตามได้เป็นอันขาดขอรับ”
ผู้กล่าวคือชีฮก เพื่อฝึกฝนความสามารถทางทหารของชีฮกและสวี่จี้ ซุนเจินจึงนำสองคนนี้ไปด้วยในการออกรบครั้งนี้
สำหรับคำสั่งนี้ของหวังเฟิน ซวนคางก็คัดค้านอย่างหนักแน่น เขากล่าวว่า “หน่วยของข้ามีเพียงสามพันทั้งพลราบและทหารม้า หากสู้กับจางหนิวเจี่ยวแต่เพียงฝ่ายเดียวยังพอไหว แต่บัดนี้ฉู่เฟยเยี่ยนรวมพลกับจางหนิวเจี่ยวแล้ว โจรมีกำลังเหนือกว่าเรายิ่งนัก จะรบเช่นไรได้? ท่านเจ้าเมืองนี่จงใจส่งพวกเราไปตายเปล่า! ... ท่านแม่ทัพ ในหนังสือที่ท่านมีไปถึงท่านเจ้าเมือง มิได้ระบุหรือว่าหากฉู่เฟยเยี่ยนกับจางหนิวเจี่ยวรวมพลกันแล้ว กลยุทธ์ขั้นสูงคือเราแยกกำลังขึ้นเหนือไปเป่ยฉานซาน เพื่อดึงให้ฉู่เฟยเยี่ยนถอยทัพกลับ แล้วจึงค่อยเข้าโจมตีจางหนิวเจี่ยว ในหนังสือตอบกลับ ท่านเจ้าเมืองก็มิได้เห็นชอบกับแผนนี้ของท่านหรือ? ไฉนกลับเปลี่ยนใจเล่า? แล้วเหตุใดจึงสั่งให้หน่วยของข้าเข้าโจมตีทัพผสมของจางหนิวเจี่ยวกับฉู่เฟยเยี่ยน?”
ซีจื้อไฉยังคงอยู่ที่เมืองหานตาน ที่ปรึกษาหลักในกองทัพเวลานี้คือซุนฮิว
ซุนเจินขมวดคิ้วถามซุนฮิวว่า “กงต๋า เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
“เกรงว่าท่านเจ้าเมืองจะแตกตื่นเสียขวัญเสียแล้ว”