เฉาเชาสั่งให้บ่าวดูแลซูหนิงอย่างดี แล้วรีบจากไป... เรื่องราวดำเนินไปอย่างรวดเร็ว การเปิดหอวีรบุรุษ ซูหนิงอธิบายไว้อย่างละเอียดแล้ว แต่เฉาเชาไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน ทั้งยังเป็นสิ่งที่ซูหนิงให้ความสำคัญยิ่ง จึงต้องรีบไปจัดการล่วงหน้า
หลายวันมานี้ การจัดเตรียมภายในหอวีรบุรุษสำเร็จลุล่วงแล้ว บุคลากรก็พร้อมอยู่ เพียงรอคำสั่งจากซูหนิงก็เปิดต้อนรับแขกได้ แต่ด้วยเหตุหลายประการจึงล่าช้ามาหลายวัน ผู้ดูแลร้านจากตระกูลเฉาก็เริ่มหงุดหงิดบ้าง
“อาฝู ตามข้าไปที่หอวีรบุรุษ วันนี้เปิดกิจการ” เฉาเชาเดินไปยังที่พักของเฉาฝูด้วยตนเอง แล้วตะโกนเรียก
เฉาฝูเดิมเป็นผู้ดูแลระดับกลางของตระกูลเฉา เนื่องจากหัวไวและมีเลศนัยในการดำเนินการ ซูหนิงจึงถูกใจและดึงตัวมาจากเฉาเชาอย่างแข็งขัน ให้มาดำรงตำแหน่งผู้ดูแลร้านหอวีรบุรุษ
คำพูดของเฉาเชาลอยเข้าหูเฉาฝูในเรือน เฉาฝูผุดลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น คนอย่างเขาที่ไม่เคยอ่านตำรา เป็นบ่าวต่ำต้อย แต่กลับได้รับความโปรดปรานจากผู้สูงศักดิ์ แล้วได้รับมอบหมายให้ดูแลกิจการสำคัญ ในใจจึงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และเขาก็ถือว่าหอวีรบุรุษเป็นธุระของตนเสมอมา ระยะนี้มีแต่เฉาฝูที่วิ่งวุ่นทั้งในและนอก หลั่งเหงื่อออกมากมาย
“ขอรับ นายน้อย กระผมกำลังไป” เฉาฝูรีบขานตอบเสียงดังในเรือน
ไม่ช้า เฉาเชาก็พาเฉาฝูออกเดินทาง มุ่งตรงไปยังหอวีรบุรุษ ครู่เดียวทั้งสองก็มาถึงร้านเหล้า เฉาฝูกระซิบเบาๆ กับเฉาเชาครู่หนึ่งแล้วจากไป
เฉาเชายืนอยู่นอกร้าน มองดูร้านเหล้าที่ซูหนิงสร้างขึ้นอย่างประณีตด้วยความสงสัยใคร่รู้
หอวีรบุรุษเป็นอาคารไม้อย่างดี มีสามชั้น พื้นที่ค่อนข้างกว้าง ผนังภายนอกทาสีเขียวหม่น ไม่อาจกล่าวได้ว่างามนัก แต่ก็มิได้ขี้เหร่ เพียงแต่ดูหนักแน่นไปบ้าง
เฉาเชามองสองที แล้วก้าวเข้าไป ขณะนั้นในร้านมีคนงานประจำการอยู่แล้ว ส่วนใหญ่ก็ยืมตัวมาจากบ่าวของตระกูลเฉา
“อ๊ะ คุณชายมาแล้ว” เด็กฝึกงานคนหนึ่งตาไวเห็นเฉาเชา ก็วิ่งถลันเข้ามาทันที