ภายในโถงอันว่างเปล่าสลัวราง ทางตะวันออกสุดมีแท่นนอนกว้างใหญ่หรูหราตั้งอยู่ ด้านข้างเดินเข้ามาทางประตูมีตะเกียงสำริดตั้งเรียงราย เสาตะเกียงสลักเป็นอสูรเทพนานาชนิดจากตำนานโบราณ ล้วนมีใบหน้าดุร้าย น่าพรั่นพรึง ( -..-
บนแท่นนอนมีชายสวมหน้ากากมังกรเขียวนั่งอยู่อย่างสง่าผ่าเผย รูปร่างของเขาสูงปานกลาง ใบหน้าทั้งหมดถูกปิดมิดภายใต้หน้ากาก เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง ซึ่งกำลังจ้องมองคนทั้งสองที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา
“พวกเจ้าควรได้รับโทษอันใด?” เสียงของชายผู้นั้นทุ้มต่ำและน่าฟังอย่างน่าขนลุก ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย
คนทั้งสองที่คุกเข่าอยู่บนพื้นสวมชุดดำปกปิดทั้งร่าง เมื่อได้ยินคำถามของชายหน้ากาก ก็ตอบกลับอย่างเรียบเฉยดุจเครื่องยนต์ว่า: “กราบทูลนายท่าน พวกเราทำงานพลาดพลั้ง โทษสมควรถึงตาย”
ชายผู้นั้นไม่ปริปาก และไม่มองไปยังคนทั้งสองอีก นิ้วมือเรียวยาวขาวสะอาดเคาะเบา ๆ บนแท่นนอน แววตาฉายแสงประหลาด ราวกับกำลังตรึกตรองว่าจะจัดการกับทั้งสองเช่นไร
“พวกเจ้าบอกว่าเป็นบัณฑิตอ่อนแอคนหนึ่ง ได้ช่วยชีวิตเงานิรนามจากเงื้อมมือพวกเจ้า?” หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน สีดวงตาแปลกประหลาดของชายผู้นั้นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ราวกับนึกอะไรได้ จึงเอ่ยถามคนทั้งสอง
ทั้งสองพยักหน้ารับ พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า: “กราบทูลนายท่าน เป็นชายหนุ่มที่ดูอ่อนแอจนลมพัดปลิวได้ผู้หนึ่งช่วยชีวิตเงานิรนามไว้ การเคลื่อนไหวของผู้นี้แปลกประหลาดว่องไว ทั้งยังมีพละกำลังมหาศาล ยามต่อสู้ดุดันผิดปกติ พวกเรามิอาจเทียบชั้นเขาได้”