ตอนที่ 685 — ทหารสองพันก็พอปราบโจรเถื่อน สติปัญญาอันตื้นเขินจะเทียบท่านอัครมหาเสนาบดีผู้สูงส่งได้อย่างไร
วันที่สาม เดือนสี่ ได้รับรายงานทางทหารว่า ทหารราบและทหารม้าจำนวนห้าพันนายของกองโฮจิ้นซึ่งเคลื่อนลงใต้นั้น มาถึงใกล้กับอำเภอเหลียงแล้ว
กองทหารของงักจิ้นที่ประจำการอยู่ ณ เอี้ยงเฉิงและหลุนซื่อ ก็ส่งรายงานมาเช่นกันว่า ทหารของตั๋งโต๊ะจำนวนสามพันนายนอกด่านหวนหยวนกวานยังคงนิ่งเฉยไม่เคลื่อนไหว
ภายในกองบัญชาการของซุนเจิน ซุนเกี๊ยนและคนอื่น ๆ มาครบถ้วน ร่วมหารือข้อราชการทหาร
ซุนเกี๊ยนกล่าวว่า “เจินจือ กองทหารของโฮจิ้นเคลื่อนลงใต้ ถึงทางตะวันตกของอำเภอเหลียงแล้ว แต่ทหารตั๋งโต๊ะที่ด่านหวนหยวนกวานยังคงนิ่งอยู่ ราชศัตรูตั๋งโต๊ะมีเจตนาชัดเจนนัก เขาต้องการใช้ทหารตั๋งโต๊ะที่ด่านหวนหยวนกวานลวงให้เราสนใจ แล้วตรึงกองกำลังทหารอาสาของข้าที่เองฉวนไว้ จากนั้นจึงให้กองโฮจิ้นเข้าโจมตีโลหยาง
ซุนเจินถามซีจื้อไฉและซุนฮิวเป็นต้นว่า “พวกท่านเห็นกระนั้นหรือไม่”
ซุนฮิวกล่าวว่า “น่าจะเป็นเช่นนั้น” แล้วถามว่า “ทหารตั๋งโต๊ะที่อยู่ใกล้ฮ่อลายมีความเคลื่อนไหวบ้างหรือไม่”
ซุนเจินตอบว่า “ยังไม่มีรายงานมาใหม่”
จนถึงบัดนี้ รายงานทางทหารฉบับสุดท้ายเกี่ยวแก่ทหารตั๋งโต๊ะในฮ่อลายนั้นเป็นฉบับที่ส่งมาเมื่อคืนวานซืน ในเวลานั้นทหารตั๋งโต๊ะที่อยู่ทางใต้ของฮองโหยังมิได้เคลื่อนไหว
ซีจื้อไฉกล่าวว่า “อำเภอเหลียงอยู่ไม่ไกลจากโลหยาง ทั้งยังใกล้กับฟู่เฉิงและอำเภอเกียบด้วย อุปมาได้อย่างหนึ่ง ทหารห้าพันของกองโฮจิ้นที่เคลื่อนลงใต้นี้เปรียบเสมือนคันธนูที่ง้างไว้แล้ว หากแต่ลูกธนูบนคันศรนั้นเล่าจะมุ่งยิงไปที่ใด หากลูกธนูยังไม่พ้นสาย ก็ยากจะรู้ได้ ...ท่านโหว ต่อให้มีมั่นใจอยู่ถึงเก้าส่วนว่าพวกมันจะจู่โจมโลหยาง แต่กองทัพของเราก็ยังประมาทมิได้เลยขอรับ”
ผู้เป็นแม่ทัพ ย่อมต้องประพฤติการด้วยความหนักแน่น
ความหนักแน่นนี้ อาจเข้าใจได้ว่าความรอบคอบมั่นคง