ขอกล่าวถึงโกซุ่นและเกาหยาสองคน นำทหารอ้อมเมืองเอี๋ยนเซี่ยน มาถึงนอกค่ายของซ่งเชียนและซุนฟู่ทางเหนือของเมืองเอี๋ยนเซี่ยน
ทั้งสองหยุดม้าในระยะใกล้ สังเกตการณ์การป้องกันค่ายนี้
ทว่าประตูค่ายแม้ปิดสนิท แต่ทหารรักษาการณ์บนกำแพงกลับมีอยู่บางตา บัดนี้เพราะพวกเขาจู่โจมมาถึง ทหารเหล่านี้ต่างกำอาวุธในมือ ราวกับเผชิญศึกใหญ่ ขณะเดียวกันในค่ายก็ส่งเสียงกลองถี่ไม่หยุด ตามจังหวะกลอง ทหารในค่ายเป็นกลุ่มสามห้าคนต่างรีบขึ้นตามทางลาดสู่บนกำแพง เข้าร่วมกับหน่วยรักษาการณ์
ทั้งสองดูจบ
เกาหยากล่าวกับโกซุ่นว่า “ท่านโก ดูท่าทางในค่ายนี้ พวกเขานึกไม่ถึงว่าเราจะมาโจมตีค่ายวันนี้”
โกซุ่นนิ่งเงียบ แม้สังเกตการรักษาบนกำแพงแล้ว แต่สายตายังไม่ละจากศีรษะค่าย ในที่สุดก็พบบนกำแพงตะวันออกของประตูค่าย เห็นธงแม่ทัพของซุนฟู่ มองไกลเห็นใต้ธงมีแม่ทัพสวมเกราะยืนอยู่ คาดว่าคนนั้นคือซุนฟู่ มองอยู่หลายครั้งจึงตอบเกาหยาว่า “เป็นเช่นนั้น” แล้วชี้ไปที่ธงแม่ทัพของซุนฟู่ กล่าวว่า “ท่านเกาโปรดดู คนใต้ธงนั้น คาดว่าคงเป็นซุนฟู่หลานอาของซุนเกี๊ยน... แต่ไม่รู้ว่าซ่งเชียนอยู่ที่ใด?”
เกาหยาคาดเดาเอาเองว่า “ไม่ก็เมื่อคืนดื่มเมา ยังหลับลึกไม่ตื่น หรือไม่ก็กำลังจัดทัพขึ้นกำแพงในค่าย”
โกซุ่นพยักหน้า ไม่พูดต่อในเรื่องนี้ หันไปทางทิศใต้ มองเห็นหอสังเกตการณ์ในค่ายตนแต่ไกล รู้ว่าลิโป้อยู่บนหอนั้น จึงหันกลับมากล่าวว่า “ท่านเกา ท่านเสนาบดีให้เวลาเราครึ่งวันในการตีค่ายนี้ รีบเถิด เราแบ่งกำลังกันตามแผนเดิม เริ่มโจมตีค่ายเดี๋ยวนี้”
ที่ว่า ‘แผนเดิม’ นั้น คือก่อนทั้งสองออกจากค่าย ลิโป้มอบภารกิจโจมตีค่ายให้ เกาหยามีหน้าที่นำกองของตนตีประตูค่ายเพื่อตรึงกำลังทหารในค่าย ส่วนโกซุ่นมีหน้าที่นำกองเซียนเจิ้นอิ๋งชั้นยอดของตน ตีส่วนที่น้ำฝนกัดเซาะพังลง กล่าวอีกนัยหนึ่ง ครั้งนี้การตีค่ายเหนือเมือง โกซุ่นเป็นกองโจมตีหลัก เกาหยาเป็นกองหนุน
เกาหยาตอบว่า “ได้เลย”
ทหารที่ทั้งสองนำมา รวมทหารราบสองพัน ทหารม้าสี่ร้อย