แต่เรื่องมาถึงตรงนี้ จำเป็นต้องกล่าวถึงสิ่งหนึ่ง
หลุมที่ดักทหารเกราะกองเซียนเจิ้นนับร้อยนั้น เมื่อครู่ยังมีทหารรักษาการณ์ของกองทัพซุนยืนอยู่บนหลุมอย่างชัดเจน เหตุใดจึงกลายเป็นหลุมกลขึ้นมากะทันหัน? ว่ากันง่าย ๆ ที่นั่นมิใช่พื้นดินจริงตั้งแต่แรก เมื่อคืนซ่งเชียนและซุนฟู่ได้รับรายงานจากคนนำสารของซุนเกี๊ยนว่า วันนี้อาจจัดกำลังพลเข้าโจมตีช่องโหว่ของค่าย ทั้งสองจึงระดมคนขุดหลุมขนาดมหึมาที่นั่นตลอดคืน จากนั้นปิดทับด้วยแผ่นกระดานบาง แล้วโรยโคลนน้ำบนกระดานเพื่ออำพราง ทหารกองทัพซุนที่ยืนอยู่ตรงนี้เมื่อครู่ ประการแรกมีจำนวนน้อย เพียงร้อยกว่าคน ประการที่สองไม่มีใครสวมเกราะ มีเพียงชุดผ้าธรรมดา ดังนั้นแผ่นกระดานบางจึงรับน้ำหนักได้ตลอดรอดฝั่ง แต่ทหารกองเซียนเจิ้นล้วนสวมเกราะหนักตัวละหลายสิบชั่ง หลายร้อยคนก็หลายพันชั่ง อาจถึงหมื่นชั่ง แผ่นกระดานบางจึงทานน้ำหนักไม่ไหว แตกหักพังทลาย เป็นเหตุให้ทหารเกราะกองเซียนเจิ้นหลายร้อยนายร่วงหล่นลงสู่ก้นหลุมเบื้องล่าง
เรื่องเหล่านี้ โกซุ่นยังมิได้นึกถึงในยามนี้ ทั้งยังไม่มีเวลาคิด
ทันใดนั้น ธงศึกผืนหนึ่งก็ชูขึ้น ปรากฏอยู่ทางด้านตะวันตกของหลุม ใต้ธงมีแม่ทัพผู้หนึ่ง สวมเกราะถือดาบ ยืนอยู่บนพื้น โกซุ่นมองดูธงนั้น เป็นธงประจำตัวของซ่งเชียน จึงรู้ว่าแม่ทัพนั้นต้องเป็นซ่งเชียนอย่างแน่นอนแล้ว ซ่งเชียนมิได้ส่งทหารออกมาในทันทีเพื่อโจมตีที่ตั้งของโกซุ่น แต่กลับบัญชาให้ทหารซุ่มที่ปรากฏตัวขึ้นทางด้านตะวันออก เหนือ และตะวันตกของหลุม ระดมขว้างคบเพลิงและฟืนหญ้าลงไปในหลุม ฟืนหญ้าถูกคบเพลิงจุดไฟ หลุมกลกว้างใหญ่ทั้งหลุมก็กลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา ควันดำลอยฟุ้ง เปลวไฟร้อนแรงแผดเผา
เกราะหนักที่ทหารกองเซียนเจิ้นสวมใส่ สามารถป้องกันลูกธนูและดาบทวนได้ แต่ไม่อาจต้านทานไฟ
ไม่เพียงต้านทานไม่ได้ หากยังประหนึ่งเนื้อในไห ไฟภายนอกย่างเข้า ร่างกายในเกราะก็ดุจเนื้อสัตว์ ไม่นานนัก กลิ่นเนื้อไหม้ก็ลอยมา กลิ่นเนื้อไหม้ปนกับเสียงร้องโหยหวนของทหารกองเซียนเจิ้น ทำให้โกซุ่นแทบคลั่งดั่งลูกตาแทบปริ