ซุนเจินต้องการนำทัพเข้าสู่แคว้นหลู่ด้วยตนเอง ซุนฮกคัดค้านอย่างเด็ดเดี่ยว
เขากล่าวว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีเพิ่งมาปกครองมณฑลชีจิ๋ว ราษฎรยังไม่ยอมสวามิภักดิ์โดยสิ้นเชิง มีตระกูลใหญ่ในแฮผีและตงไห่ที่สร้างป้อมค่ายแข็งข้อเป็นอิสระอยู่ไม่น้อย ทางตะวันตกมีเผิงเฉิง ตะวันออกมีค่ายเขาไท้ซาน ล้วนในนามว่าเคารพคำสั่ง แต่แท้จริงตั้งตนเป็นอิสระ ทหารสองแห่งรวมกันกว่าหมื่น ดำเนินนโยบายผูกขาดเกลือ หาอาจเกิดกบฏจากนายทุนเกลือชายฝั่ง หากเกิดการเปลี่ยนแปลง เผิงเฉิงจะก่อการทางตะวันตก เขาไท้ซานตอบสนองทางตะวันออก แฮผีกับตงไห่จะรวมตัวภายใน นายทุนเกลือลุกฮือตามชายแดน มณฑลจะวุ่นวาย! ในยามนี้ ในมณฑลจะขาดบารมีของท่านมิได้เลย โจรโพกผ้าเหลืองในแคว้นหลู่แม้มีกว่าสิบหมื่น แต่หากนับจำนวนพลรบได้จริง ที่เก่งกาจไม่เกินหมื่น ด้วยทหารราบและม้าชั้นยอดห้าพันของเรา ส่งขุนพลคนหนึ่งไปบัญชาการ ก็เพียงพอจะเอาชนะ เหตุใดท่านจึงต้องไปเองเล่าขอรับ”
ซุนเจินกล่าวว่า “สถานการณ์ในมณฑล ข้าจะไม่รู้หรือ? ที่ต้องการนำทัพเข้าหลู่ด้วยตนเองนั้น ไม่ใช่เพราะเกรงโจรโพกผ้าเหลืองในหลู่ แต่เพื่อยึดเมืองในกุนจิ๋วต่างหาก”
“จากตันเสียถึงหลู่เพียงสามร้อยลี้ ท่านสามารถควบคุมจากในเมืองได้ ไม่จำเป็นต้องไปด้วยตนเอง”
“ซานหยางอันเป็นที่ตั้งของฉางอี๋มีพรมแดนติดกับเยิ่นเฉิงและตงผิง หากทัพเราเหยียบเข้าไปในเยิ่นเฉิงและตงผิงเมื่อใด ปฏิกิริยาของเล่าชีจิ๋วก็ยากจะคาดเดา เล่าชีจิ๋วเป็นผู้มีคุณธรรมสูงส่ง เหล่าขุนนางกุนจิ๋วล้วนเคารพภักดี หากเพราะเหตุนี้ทำให้เขายกกระบี่ต่อสู้กับเรา ก็มิใช่สิ่งที่ข้าปรารถนา ฉะนั้น การยึดเมืองในกุนจิ๋วจำต้องปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ ระยะจากตันเสียถึงหลู่แม้ใกล้ แต่ม้าเร็วไปกลับก็ต้องใช้เวลาสามวัน หากคอยควบคุมแต่ในเมือง เกรงว่าจะไม่พอการ”