หลังจากอ้องอุ้นอาศัยกำลังของลิโป้สังหารตั๋งโต๊ะเสียแล้ว ในปัญหาว่าจะจัดการกับกองทหารเหลียงจิ๋วอย่างไรนั้น ราชโองการแปรเปลี่ยนเช้าสาย ทั้งถอยร่นไร้หลักยึด แต่เดิมเขาคิดจะอภัยโทษให้แก่ทหารในสังกัดของตั๋งโต๊ะทั้งหมด ลิโป้ก็ได้เตือนให้เขาทำเช่นนั้นหลายครั้ง แต่ภายหลังเขากลับเปลี่ยนความคิด โดยเห็นว่า “คนเหล่านี้หาได้มีความผิดไม่ เพียงแต่ทำตามนายของตน หากบัดนี้ป้ายชื่อว่าเป็นกบฏชั่วร้าย กลับต้องอภัยโทษเป็นการพิเศษ ก็จะยิ่งทำให้พวกเขาหวาดระแวง หาใช่หนทางที่จะทำให้พวกเขาสงบใจได้” จึงตัดสินใจไม่ออกพระราชโองการเฉพาะเพื่ออภัยโทษแก่ทหารเหลียงจิ๋ว และเด็ดเดี่ยวว่าจะสลายกองทหารเหล่านั้นเสีย ให้ต่างกลับภูมิลำเนาของตน
ในเวลานี้ มีผู้หนึ่งเข้าเสนอความเห็นถวายคำตักเตือนแก่เขาว่า ชาวเหลียงจิ๋วนั้นแต่ไหนแต่ไรมาคร้ามกลัวต่อตระกูลอ้วนและหวาดหวั่นต่อกวันตง หากบัดนี้จู่ๆ ก็ปลดระวางอาวุธเสีย ทุกคนก็จะต้องรู้สึกว่าตนตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่ สามารถให้ฮองฮูสงเป็นแม่ทัพ คุมกำลังพลเหล่านั้น และให้คงอยู่ที่ส่านเพื่อปลอบขวัญ พร้อมทั้งค่อยๆ ติดต่อกับกวันตงอย่างลับๆ เพื่อสังเกตการณ์ความเปลี่ยนแปลง
ฮองฮูสงนั้นนามกระเดื่องทั่วหล้า ผลงานศึกเกริกไกร ทั้งยังมีคุณธรรมสูงส่ง และเป็นชาวเหลียงจิ๋วอีกด้วย การใช้เขามารับช่วงแทนตั๋งโต๊ะ ย่อมเพียงพอต่อการข่มขวัญและปลอบประโลมเหล่าทหารแห่งเหลียงจิ๋วได้ แต่ทว่าอ้องอุ้นกลับไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ โดยตอบว่า “ผู้ที่กู่ร้องเรียกกองทัพชอบธรรมในกวันตงล้วนคือสหายของเราทั้งสิ้น หากบัดนี้มัวตั้งมั่นอยู่ที่ชัยภูมิส่าน ถึงแม้จะทำให้เหลียงจิ๋วสงบได้ แต่ก็จะก่อให้เกิดความระแวงในหมู่กวันตง ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามเป็นอย่างยิ่ง” แล้วก็ยังคงยืนกรานที่จะสลายกองทหารเหลียงจิ๋ว