ณ จวนเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง ในโถงกลาง
น่ำเอี๋ยงเป็นหัวเมืองใหญ่ ในยามสงบสุข ประชากรเพียงหัวเมืองเดียวเทียบได้กับราษฎรครึ่งแว่นแคว้นอันห่างไกล ในหัวเมืองมั่งคั่ง กำลังพลอุดม ดังนั้นจวนเจ้าเมืองจึงงามโอ่อ่าอยู่ก่อนแล้ว ครั้นอ้วนสุดมาถึง ตระกูลเขาสืบตำแหน่งสูงศักดิ์มาสี่ชั่วคน ตั้งแต่เกิดมาก็อยู่กินหรูหรา ห่มแพรประดับหยก ชินกับความฟุ่มเฟือย กลับเห็นว่าจวนเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยงคับแคบไม่สมฐานะและเกียรติยศ จึงขับไล่ราษฎรที่อาศัยใกล้จวนออกหมด เพื่อขยายอาณาบริเวณจวน ใช้แก้วแหวนที่ปล้นมาจากราษฎรประดับภายในภายนอก ตกแต่งเสียใหม่ บัดนี้จวนเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยงกินพื้นที่กว่าร้อยหมู่จีน ภายในจวนมีศาลาเก๋ง หอเรือน สวนดอกไม้ สระน้ำปรากฏทั่ว สัตว์แปลกที่เฟ้นหามาปล่อยเต็มสวน สาวใช้ทาสรับใช้ล้วนสตรีรูปงามบุรุษหน้าหล่อ ชวนให้สบายตา จะว่าเป็นจวนเจ้าเมืองก็ไม่สู้ว่าเป็นวัง แม้จะเทียบพระราชวังต้องห้ามไม่ได้ แต่ก็โอ่อ่ายิ่งกว่าจวนอ๋องธรรมดานัก
อ้วนสุดสวมอาภรณ์ปักดอก สีสันฉูดฉาด เนื้อบางพลิ้ว เอาประดับหยกคาดเอว เอนกายพิงพนักอย่างสำราญ มือหนึ่งถือสาส์นของลิโป้ที่เพิ่งส่งถึง มือหนึ่งลูบเครา อ่านอย่างไม่รีบร้อน
อ่านได้ไม่กี่บรรทัด สีหน้าอ้วนสุดเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยืดตัวตรง ขมวดคิ้ว จ้องเขม็งลงบนแผ่นสาส์น สีหน้าเริ่มบูดบึ้ง เมื่ออ่านจบก็โกรธจัด ทุ่มสาส์นลงบนโต๊ะอย่างแรง สบถว่า “เป็นดังที่พวกเจ้าว่า ลิโป้นี่มันสุนัขที่เลี้ยงไม่เชื่องเสียจริง!”
ผู้คนที่นั่งขนาบซ้ายขวา ล้วนเป็นคนสนิทของอ้วนสุด
คนหนึ่งถามว่า “ใต้เท้า เหตุใดกันขอรับ ลิโป้เขียนอะไรในสาส์น”
อ้วนสุดโกรธว่า “บอกว่าจางเมิ่งจั๋วรับจะเสนอชื่อเขาเป็นข้าหลวงมณฑลอิจิ๋ว แล้วก็ว่าเขาไม่ใช่ผู้ไร้สัจจะ แล้วยังมาขอเสบียงขอไพร่พลจากข้า บอกอีกว่าหากตีอิจิ๋วได้จะคืนให้ข้าสิบเท่า! ... ไอ้ทหารนี่ พูดดีนัก หลอกข้าว่าโง่หรือ ไม่เห็นหรือว่ามันเอาเรื่องจะเปลี่ยนไปเข้าพวกจางเมิ่งจั๋วมาข่มขู่ข้า”