เมื่อออกจากอำเภอตันเสีย มุ่งเหนือประมาณร้อยกว่าลี้ เข้าสู่เขตแดนของราชรัฐหลางเย๋
อำเภอแรกคือจี้ชิว อำเภอที่สองคือไคหยางอันเป็นศูนย์กลางการปกครองของราชรัฐหลางเย๋
ดินแดนในมณฑลชีจิ๋วมีเครือข่ายแม่น้ำหนาแน่น แม่น้ำสายใหญ่มีอยู่หลายสาย หนึ่งในนั้นชื่อว่าแม่น้ำอี๋สุ่ย
แม่น้ำอี๋สุ่ยมีต้นกำเนิดจากเมืองไท้ซานทางตะวันตกเฉียงเหนือ หลังจากไหลออกจากเมืองไท้ซานก็มุ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้เข้าสู่ดินแดนหลางเย๋ ถึงอำเภอตงกว่านแล้วเปลี่ยนทิศลงใต้ จากจุดนั้นโดยรวมไหลในแนวเหนือใต้ ตัดผ่านตลอดทั้งเมืองหลางเย๋ แล้วไหลลงใต้ต่อไป เข้าสู่เมืองตังไฮ่ ผ่านอำเภอตันเสียและที่อื่นๆ เข้าสู่แฮผี แล้วไปบรรจบกับแม่น้ำซื่อสุ่ยที่เมืองแฮผี
อำเภอตันเสียและอำเภอไคหยางล้วนตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอี๋สุ่ย...ทุกปีในวันซ่างซื่อวันที่สามเดือนสาม ซุนเจินจะจัดงานรื่นเริงร่วมกับขุนนางประจำมณฑลและปัญญาชนในท้องถิ่นตามธรรมเนียมที่ริมฝั่งอี๋สุ่ยในเขตตันเสีย ซึ่งไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงให้มากความ
เมื่อพ้นอำเภอตันเสีย ซุนเจินเดินทางเลียบไปตามฝั่งตะวันตกของแม่น้ำอี๋สุ่ยมุ่งหน้าเหนือ เมื่อมองไปทางตะวันออก กระแสน้ำไหลเชี่ยวกราก ฝั่งตรงข้ามมีท้องทุ่งอันอุดมเรียงรายต่อเนื่องกัน เมื่อมองไปข้างหน้า ถนนหลวงกว้างใหญ่ เมื่อมองไปทางตะวันตก ก็เห็นแต่ผืนนาอันอุดมสมบูรณ์อีกเช่นกัน ขณะนั้นเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง ฤดูข้าวสาลีสุกงอมพอดี ทั้งทางตะวันออกและตะวันตกมีรวงข้าวสาลีห้อยย้อยระย้า สีทองอร่ามเป็นมันทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มีชาวบ้านปรากฏกายประปรายราวดวงดาวกระจายอยู่ตามท้องทุ่ง บ้างเริ่มลงมือเกี่ยวข้าวแล้ว บ้างนั่งยองๆ พูดคุยหยอกล้อกันบนคันนา ภาพบรรยากาศที่กำลังจะเข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ ทั้งเต็มไปด้วยความรู้สึกแห่งการเก็บเกี่ยว และยังมีความสงบสุขอันอธิบายไม่ถูก ชวนให้จิตใจเบิกบานอย่างยิ่ง
การเดินทางไกลย่อมเป็นธรรมดาที่จะรู้สึกเบื่อหน่าย ซุนเจินจึงเรียกซีจื้อไฉและจูกัดเหลียงมานั่งร่วมรถเดียวกัน