กล่าวถึงซุนเกี๊ยนยิงธนูดอกเดียวถูกโจเซิ่ง โจเซิ่งพลิกคว่ำตกจากหลังม้า
เหล่าองครักษ์สนิทที่ขี่ม้าตามมาใกล้ ๆ ของโจเซิ่ง ต่างก้มหน้าก้มตาขี่ม้าหนีตาย ไม่มีใครคาดคิดว่าซุนเกี๊ยนจะกล้าขี่ม้าเดี่ยวไล่ตาม อีกทั้งฝีมือเกาทัณฑ์ยังสูงส่งเพียงนี้ ดอกเดียวก็ถูกโจเซิ่ง หลังโจเซิ่งตกม้า บรรดาทหารคนสนิทเหล่านี้ส่วนใหญ่ยังคงหนีไปเบื้องหน้า พวกมันหนีไปได้ระยะหนึ่ง จึงได้สติคืนมา ครั้นแล้วก็มีสองสามคนวกกลับมา หมายจะช่วยโจเซิ่ง
แต่ซุนเกี๊ยนก็มาถึงแล้ว
ธนูของซุนเกี๊ยนยิงถูกต้นขาของโจเซิ่ง เขาเพิ่งปีนลุกขึ้นจากพื้น มือหนึ่งกุมเอวที่บาดเจ็บเพราะตกม้า อีกมือกดบาดแผลที่ขา แล้วก็ยังมีลูกธนูเสียบอยู่ เดินกะเผลกกะเปลี้ยไปทางด้านหน้า ต้นขาบาดเจ็บจึงวิ่งไม่ได้เร็ว ที่จริงแล้วถึงวิ่งได้เร็ว เขาก็เห็นชัดว่าย่อมวิ่งไม่พ้นอาชานึกของซุนเกี๊ยนแน่ ซุนเกี๊ยนเปลี่ยนเกาทัณฑ์เป็นทวน เล็งตรงไปยังกลางหลังของโจเซิ่ง แล้วทวนหนึ่งก็พุ่งแทงไป ถึงโจเซิ่งจะสวมเกราะ ทว่าซุนเกี๊ยนขี่ม้าเร็ว อาศัยความเร็วของม้า ปลายทวนก็ทั้งยาวทั้งคม หลอมขึ้นเพื่อทะลวงเกราะโดยเฉพาะ ทวนนั้นจึงแทงทะลุเกราะด้านหลังของโจเซิ่งเข้าไปในร่าง โลหิตพุ่งกระฉูด โจเซิ่งร้องอย่างเจ็บปวด แล้วกระอักโลหิตในหัวใจออกมาคำใหญ่ เขาหันหลังกลับมามองซุนเกี๊ยน ตวาดว่า “เจ้า…!”
โจเซิ่งคิดจะพูดว่า “ไอ้ลอบยิงธนูทำร้ายคน” และยังคิดจะพูดว่า “ไอ้แทงข้างหลัง” ทว่ายังไม่ทันเอ่ยปาก เขากลับรู้สึกว่าเรี่ยวแรงทั่วร่างค่อย ๆ หายไป ตรงหน้ามืดมัวลงทุกที จึงหัวทิ่มล้มลงกับพื้น สิ้นชีวิตในบัดดล
ทหารสนิทของโจเซิ่งที่วกกลับมาช่วยเขา เพิ่งจะหวนกลับมาถึงตอนนี้ เห็นโจเซิ่งตายแล้ว ส่วนซุนเกี๊ยนก็ประทับบนหลังม้าอย่างองอาจสง่างาม ชักทวนยาวกลับมา มาดเหี้ยมหาญ ณ ใต้เงาภาพไพร่พลพ่ายศึกแตกหนีอลหม่าน ราวกับเทพสวรรค์ ทหารสนิทสองสามคนนั้นจึงไม่กล้าบุกเข้าไปแย่งศพโจเซิ่งกลับมา ยิ่งไม่กล้าเข้าไปรบด้วย จึงบังคับม้าหันหัวหนีไป
เหล่าองครักษ์คนสนิทที่ซุนเกี๊ยนเป็นผู้นำ บัดนี้ก็ตามมาจากทางด้านหลังมาถึงแล้ว