ซุนเจินออกมาต้อนรับจูกัดเหลียงก็จริง แต่บัดนี้จูกัดเหลียงยังเด็กเกินไป อายุเพิ่งสิบสองปี ครั้งนี้เรียกตัวมาคือสวีอี้และจูกัดกิ๋น ดังนั้น
จึงไม่อาจทำให้ 'แขกเด่นกว่าเจ้าภาพ' แสดงความสนิทสนมกับเขาจนเกินงาม ซุนเจินจึงเพียงจ้องมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่หลายครา
จูกัดเหลียงยามนี้ยังเป็นเด็ก ร่างกายยังไม่สมบูรณ์ หน้าตาก็ยังอ่อนเยาว์ ดูไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ เพียงแต่เวลาคำนับคารวะซุนเจินนั้นเข้าออกอย่างมีมารยาท พอเห็นแววอยู่บ้าง แต่ว่ากันอย่างละเอียดแล้ว เรื่องไกลตัวไม่ต้องกล่าวถึง แค่ในยุคใกล้ ๆ นี้ เด็กอัจฉริยะที่โด่งดังไปทั่วใต้หล้ามีอยู่มากมายนัก อาทิเช่น หวงเซียงที่ซุนเจินใช้เปรียบกับจูกัดกิ๋น ตอนอายุสิบกว่าปีก็ได้รับแต่งตั้งเป็นหลางจง ชาวจิงซือขนานนามว่า 'ทั่วหล้าไร้คู่ หวงถงแห่งเจียงเซี่ย' และเช่นหวงหวัน เหลนของหวงเซียง ปัจจุบันเป็นซือลี่เซี่ยวเว่ย ตอนอายุแปดเก้าขวบก็มีชื่อเสียงจาก 'การโต้วาทีเฉียบคม' และเช่นซือหม่า หล่าง ซึ่งปีนี้อายุเพิ่งยี่สิบเอ็ดปี ตอนอายุสิบสองปีก็สอบผ่านเป็นถงจื่อหลาง ตอบคำถามได้ยอดเยี่ยม จนผู้คุมสอบตกตะลึง และเช่นขงหยงผู้รักษาเป๋ยไห่ในปัจจุบัน ผู้นี้ยิ่งมีชื่อเสียงตั้งแต่เยาว์วัย ฉลาดหลักแหลมเป็นที่สุด ดังนั้น จูกัดเหลียงแม้จะมีกิริยาอันควร แต่เมื่อเทียบกับเด็กอัจฉริยะทั้งหลายที่โด่งดังตั้งแต่วัยเยาว์นั้น แท้จริงก็ไม่นับว่าเป็นอะไร กระนั้นซุนเจินก็ยังแอบชื่นชมในใจว่า 'สมกับเป็นอัครมหาเสนาบดีผู้จารึกนามไว้ชั่วนิรันดร์!'
จูกัดกิ๋นพามารดาเลี้ยงมาด้วย ซุนเจินต้องการได้ตัวจูกัดเหลียง ดังนั้นจึงจำต้องให้เกียรติมารดาเลี้ยงของเขาเป็นอย่างมาก จึงสั่งให้คนรับใช้นำมารดาเลี้ยงของพี่น้องจูกัดและน้องสาวสองคนของจูกัดกิ๋นไปพักยังเรือนหลังเสียก่อน พร้อมกำชับคนรับใช้ว่า 'จงบอกฮูหยินของเจ้าว่า นางคือมารดาของบุตรบุญธรรมข้า จงให้เกียรติอย่างสูง หากเครื่องใช้ในเรือนที่จัดเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ขาดตกบกพร่อง ก็ให้ไปเอาจากศาลาว่าการได้'
คนรับใช้น้อมรับคำสั่งด้วยความเคารพ แล้วเดินนำหน้า พามารดาเลี้ยงของพี่น้องจูกัดและน้องสาวทั้งสองไปยังเรือนหลัง