เมื่อใกล้ถึงจวนซือถู ติงชงขออนุญาตไปรายงานล่วงหน้า เพื่อให้เตียวเวินและเหล่าเจ้าหน้าที่ตรวจบัญชีออกมาต้อนรับ
เล่าเหียบทรงลังเลครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็ทรงอนุญาตตามคำขอของติงชง
มองดูติงชงออกจากขบวน มุ่งหน้าไปยังจวนซือถูก่อน จงฮิวที่ตามเสด็จอยู่ข้างราชรถของเล่าเหียบคิดในใจว่า “ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์นัก”
จงฮิวได้ติดตามรับใช้เล่าเหียบตั้งแต่ครั้งยังทรงมีพระชนมายุสิบเอ็ดสิบสองพรรษา อาจกล่าวได้ว่าจงฮิวเฝ้าดูเล่าเหียบจากวัยรุ่นหนุ่มเติบโตจนเกือบเข้าสู่วัยฉกรรจ์ในยามนี้ จงฮิวจึงรู้จักอุปนิสัยของเล่าเหียบอย่างถ่องแท้ การที่เล่าเหียบทรงลังเลเมื่อครู่ จงฮิวก็พอคาดเดาสาเหตุได้ รู้ว่าเล่าเหียบทรงกังวลว่าอาจจะส่งผลกระทบต่อพิธีตรวจบัญชี แต่สุดท้ายก็ทรงยอมรับคำขอของติงชง หาใช่เหตุอื่นไม่ ก็เพราะโดยแท้จริงแล้วเล่าเหียบยังทรงเป็นเด็กหนุ่ม แถมยังเป็นเด็กหนุ่มที่ถูกข่มเหงรังแกและเก็บกดอย่างหนักตลอดสามสี่ปีมานี้ บัดนี้ในที่สุดก็หลุดพ้นจากการถูกข่มเหง พระองค์จึงมิอาจต้านทานภาพที่เหล่าขุนนางหมอบกราบต้อนรับพระองค์ได้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง นั่นคือความฟุ้งเฟ้อทางจิตใจ
แต่ว่ากันตามจริงแล้ว จงฮิวก็เข้าใจเล่าเหียบ
ศักดิ์ศรีแห่งบุตรแห่งสวรรค์ พระองค์ทรงสูญเสียมันไปนานนัก ถึงกับไม่เคยรู้สึกถึงมันเลยด้วยซ้ำ ยิ่งกว่านั้น บรรดาเจ้าหน้าที่ตรวจบัญชีที่กำลังจะได้พบนี้ ยังแตกต่างจากขุนนางในราชสำนัก หรือข้าราชการตามหัวเมืองทั่วไปดังที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ในช่วงเวลาแห่งการตรวจบัญชีนี้ พวกเขามิใช่เพียงข้าราชการของรัฐแต่ละคนเท่านั้น แต่ยังเป็นตัวแทนของเมืองขึ้นทั้งหลายแห่งราชวงศ์ฮั่น เป็นตัวแทนของการปกครองของราชสำนักฮั่นเหนือเมืองขึ้นเหล่านี้ เมื่อเป็นเช่นนี้ การที่เล่าเหียบทรงปรารถนาที่จะได้รับการต้อนรับกราบไหว้จากพวกเขา เพื่อแสดงพระบรมเดชานุภาพอันศักดิ์สิทธิ์ว่า “ทั่วหล้าอาณาจักรล้วนเป็นแผ่นดินของพระราชา” ก็ย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
ติงชงจัดการงานได้อย่างคล่องแคล่วและเฉียบขาด