ณ เมืองตังไฮ่ จวนเจ้าเมืองตันเสีย
ภายในครึ่งชั่วยาม โตเกี๋ยมรับหนังสือขอความช่วยเหลือเร่งด่วนจากเจ้อหยงถึงสองฉบับติดต่อกัน
หลังจากได้รับหนังสือขอความช่วยเหลือฉบับแรกจากเจ้อหยง โตเกี๋ยมจึงเรียกประชุมขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊คนสำคัญในจวนเพื่อหารือเรื่องนี้ หารือยังไม่ทันจบ หนังสือขอความช่วยเหลือฉบับที่สองของเจ้อหยงก็มาถึงอีก โตเกี๋ยมอ่านหนังสือฉบับที่สองของเจ้อหยงคร่าวๆ กลับไม่แตกต่างจากฉบับแรกเท่าใด มีเพียงถ้อยคำที่เร่งเร้าขึ้นบ้าง เขาจึงวางลงบนโต๊ะ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่นแก่บรรดาขุนนางในโถงว่า “หนังสือขอความช่วยเหลือของเจ้อหยงนี้ ฉบับแรกเพิ่งถึง ฉบับหลังก็ตามมาติดๆ ลูกแล้วลูกเล่า ดั่งเกล็ดหิมะโปรยปราย ชวนให้ข้าทุกข์ใจหนักหนา”
ขุนนางฝ่ายบุ๋นในจวนเช่น จ้าวอวี้ อ้องลอง เฉาหง ล้วนอยู่พร้อมหน้า ฝ่ายบู๊เช่น เฉาเป้าก็อยู่ด้วย บุตรทั้งสองของโตเกี๋ยมคือ โตซางและโตอิง บัดนี้ต่างได้รับมอบหมายให้คุมกำลังทหารส่วนหนึ่ง จึงเข้าร่วมประชุมด้วย
โจวหงเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนที่โตเกี๋ยมไว้วางใจยิ่ง เมื่อเห็นโตเกี๋ยมร้อนพระทัย เขาจึงกล่าวปลอบว่า “กองกำลังของอ้ายซุนรุดหน้าได้รวดเร็วนัก เข้าล้อมแฮเขี๊ยว ตีแฮเซียง กระหนาบโจมตีแฮผีจากสองทิศทาง กำลังมาเกรียงไกร ท่านเจ้อเซี่ยงเองก็คงกำลังเผชิญเหตุเช่นเดียวกัน ไม่อาจหาหนทางรับมือได้ จึงจำต้องคอยร้องขอกำลังหนุนมาเนือง ๆ ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ใต้เท้าจะร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์ สู้ปรึกษาหารือหาวิธีรับมือย่อมเป็นหนทางอันประเสริฐกว่า”
“เจ้ายังมีหนทางอื่นใดอีกหรือไม่”
โจวหงว่า “ในยามนี้ เห็นทีคงเหลือแต่สองวิธีที่พวกข้าเคยหารือกับใต้เท้าไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งพอจะนำมาใช้ได้ ข้อหนึ่ง ส่งสาสน์เรียกพลไปยังจังป้าอีกฉบับ ให้เขารีบนำกำลังลงใต้มาบัดเดี๋ยวนี้ ข้อสอง คัดเลือกผู้ที่ไว้วางใจได้ไปยังแผเสีย ไปเจรจากับเซี่ยหลี่เจ้าเมืองแผเสียให้เห็นแก่ผลดีผลร้าย อย่าได้คิดรอดูท่าทีหวังพึ่งโชคลาภอันใดอีก ทั้งต้องรีบยกทหารมาช่วยแฮผีกับอีกสองจวิ้นของตงไห่เราโดยเร็ว”