“เจินจือ งอเก๋ง เทียเภา ฮันต๋งส่งรายงานทหารว่า ฮัวหยงล้อมฟู่เฉิงแต่ไม่เข้าโจมตี น่าสงสัยยิ่ง”
ซุนเจินเงยหน้ามอง เห็นซุนเกี๊ยนรีบร้อนเข้ามาจากนอกกระโจม
“บุ๋นไท่ ข้าเพิ่งได้รับรายงานทหารฉบับหนึ่ง”
“อะไรหรือ?”
“โฮจิ้นนำกองทหารมาด้วยตนเอง ถึงเมืองโลหยางแล้ว”
“โฮจิ้นนำทหารถึงเมืองโลหยางแล้วหรือ?”
“ถูกต้อง”
ซุนเกี๊ยนกำลังจะนั่งลงบนเสื่อ เมื่อได้ยินคำพูดของซุนเจินก็ชะงักงัน ตกตะลึงกล่าวว่า “ตั๋งโต๊ะไอ้ถ่อย ที่แท้โจมตีเองฉวนของเราเพียงลวงตีเท่านั้นหรือ?”
“ใช้ทหารนับหมื่นลวงตีเองฉวนของเรา ช่างนับถือข้าและเจ้าจริงๆ”
ซุนเกี๊ยนนั่งลงบนเสื่อ เก็บความตกตะลึงเล็กน้อย ใคร่ครวญครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “โฮจิ้นนำทหารมาเท่าใด?”
“ไม่มาก เพียงห้าพัน”
“เพียงห้าพันรึ?”
“ล้วนเป็นกองทหารม้า”
“เป็นเช่นนี้นี่เอง! มิน่าเล่าเขาถึงได้รวดเร็วปานนี้ ทั้งยังปิดลับได้ถึงเพียงนี้ ... เขามาถึงเมืองโลหยางเมื่อใด?”
“ตามรายงานทหาร น่าจะเป็นเมื่อวานตอนเที่ยง”
“ตอนนี้เมืองโลหยางเป็นเช่นไร?”
“โฮจิ้นไม่เพียงปิดบังข้าและเจ้า ยังปิดบังท่านแม่ทัพอ้วน รายงานทหารว่า เมื่อทหารโฮจิ้นมาถึง เมืองโลหยางไม่ได้เตรียมการแม้แต่น้อย แม่ทัพอ้วนกำลังดื่มสุรากับเหล่าขุนพลอย่างสนุกสนาน ไม่ทันตั้งรับ ถูกโฮจิ้นควบม้าบัญชาทหาร ตีค่ายแตกไปสามแห่งเป็นวาระต่อเนื่อง”
“แล้วอย่างไรเล่า?”
“จางซวิน เฉียวรุย ตันหลาน หลิวปู้ บรรดาขุนพลรบตายคุ้มกันทะลวงให้แม่ทัพอ้วนเข้าเมืองได้”
“เมืองเสียหรือไม่?”
“หามิได้ เมื่อเห็นแม่ทัพอ้วนเข้าเมืองแล้ว โฮจิ้นไม่เข้าตีเมือง แต่กลับสังหารลูกสมุนแม่ทัพอ้วนที่ถูกทิ้งไว้นอกเมืองต่อไป จนยันค่ำ” ซุนเจินลุกขึ้นยืน เดินไปตรงหน้าเสื่อของซุนเกี๊ยน ยื่นรายงานทหารในมือให้เขาดู กล่าวว่า “เจ้าดู บนนั้นเขียนว่า ‘สังหารเสียจนโลหิตไหลเป็นสายน้ำ ศพทับถมเยี่ยงภูเขา’”
ซุนเกี๊ยนรับรายงานทหาร พลางดูพลางถามว่า “ลูกสมุนแม่ทัพอ้วนตายเจ็บไปเท่าใด?”
“ไม่รู้จำนวนตายเจ็บแน่นอน แต่ต้องเสียหายมากเป็นแน่”
“บัดนี้โฮจิ้นอยู่แห่งใด?”
“ในรายงานทหารบอกไว้ตอนท้าย”