“ข้าเข้าสู่กองทัพมานานนับสิบปี ขจัดทรราชและปราบจลาจลเพื่อแผ่นดิน แทบไม่เคยพ่ายแพ้ คุณธรรมห้าประการแห่งแม่ทัพ ข้าเองก็เห็นว่าครบถ้วนทุกประการ หากกล่าวถึงแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ใต้หล้า…” ตั๋งโต๊ะหมุนมือ ยกนิ้วชี้มาจ่อที่ปลายจมูกตนเอง แววตาเปล่งประกายเฉียบคม ถามซุนเจินว่า “ใต้เท้าคิดว่าข้าคู่ควรหรือไม่”
ซุนเจินยิ้มบางๆ มิได้ตอบ
ตั๋งโต๊ะถามบีบคั้น “เป็นอย่างไร ใต้เท้าคิดว่าข้าไม่คู่ควรเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่อย่างนั้นหรือ”
“หากมีเพียงผลงานในสนามรบ เกรงว่าคงยากจะเรียกได้ว่าเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่”
“เช่นนั้นแล้ว จะต้องทำเช่นไรจึงจะนับว่าเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่”
“คุณธรรมห้าประการแห่งแม่ทัพ มี ‘ปัญญา’ มี ‘เมตตา’ ดังเช่นใต้เท้าแม่ทัพฝ่ายซ้าย ผู้มีใจภักดีต่อราชวงศ์ มีเมตตาต่อประชาราษฎร์ รักใคร่สรรพชีวิต เป็นที่สรรเสริญของราษฎร ข้าพเจ้าเห็นว่า เช่นนี้จึงจะนับว่าเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่”
“ฮ่าๆๆๆๆ”
“ใต้เท้าแม่ทัพหัวเราะอันใดหรือ”
“ข้าว่าหวงฝูอี้เจินไร้ปัญญา แต่ใต้เท้ากลับเห็นว่าหวงฝูอี้เจินมีปัญญา ดูท่ามุมมองของท่านกับข้าเรื่อง ‘ปัญญา’ จะแตกต่างกัน”
ซุนเจินยิ้มน้อยๆ ตอบอย่างสงบนิ่ง “คัมภีร์อี้จิงว่าไว้ ‘ผู้มีเมตตาย่อมมองเห็นเป็นเมตตา ผู้มีปัญญาย่อมมองเห็นเป็นปัญญา’ มุมมองแตกต่างกันบ้าง ก็หาใช่เรื่องแปลกประหลาดไม่”
“มุมมองเรื่อง ‘ปัญญา’ ของท่านกับข้าแม้ต่างกัน แต่วลีหนึ่ง ดูท่าว่าความเห็นของท่านกับข้าคงตรงกัน”
“โอ ขอถามว่าเป็นสิ่งใดหรือขอรับ”
“ตั้งแต่สมัยเว่ยจงลงมา เหล่าขันทีชั่วครองอำนาจ การกวาดล้างบัณฑิตสองครั้ง ผู้คนมีวิชาล้วนถูกทำร้าย ราชวงศ์ฮั่นมืดมนตราบจนบัดนี้ เร่งรอผู้กล้าผู้หาญออกมากอบกู้สถานการณ์ ... ท่านขอรับ ท่านเห็นด้วยกับคำของข้าหรือไม่?”
ซุนเจินนิ่งเงียบ
“ศักราชหย่งคังปีแรกแห่งองค์เว่ยจง ราชสำนักกวาดล้างบัณฑิตครั้งแรก ศักราชซีผิงปีที่ห้าแห่งองค์ก่อนหน้า ครั้งที่สอง สองครานี้ ผู้มีชื่อเสียง ขุนนางปราชญ์พัวพันล้มตายนับไม่ถ้วน! ท่านขอรับ ตระกูลของท่านก็อยู่ด้วย! ... ท่านเสนาบดีเพ่ยกั๋วผู้วายชนม์ ซุนกง เป็นใครของท่าน?”