ซูหนิงนับแต่กลับจากจวนของเตียวเหยียงก็มิได้ออกจากบ้าน ปล่อยให้ภายนอกเอะอะโวยวายแต่เขากลับทำหูทวนลม จนกระทั่งหมดช่วงวันหยุดถึงได้ปรากฏตัว...
ในวันทำงานแรกของปีใหม่ ซูหนิงถูกเพ่งเล็งและโดดเดี่ยวไม่น้อยที่สำนักราชเลขาธิการ ผู้คนที่ทำงานที่นี่ล้วนเป็นสมาชิกจากตระกูลขุนนางผู้ดี และยังเป็นอนุชนรุ่นหลังจากตระกูลสูงศักดิ์ พวกเขาดูถูกการคบค้าสมาคมหรือสร้างสัมพันธ์กับกลุ่มขันที
ซูหนิงหาได้ใส่ใจต่อความเย็นชาเช่นนี้ เพราะเป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้อยู่แล้ว ในสองวันมานี้ โจโฉเคยมาหาซูหนิง เมื่อมองดูแวบแรก ซูหนิงแทบจำโจโฉไม่ได้
โจโฉแม้จะเป็นผู้มีอายุเกือบสามสิบ แต่บางทีอาจเป็นเพราะชาติตระกูลร่ำรวย ประกอบกับการคบหาต่างก็เป็นอนุชนของตระกูลสูงศักดิ์ จึงไม่เคยต้องกังวลเรื่องปากท้อง แม้ในใจจะมีปณิธานอันไกลโพ้น แต่ถึงอย่างไรก็มิเคยลิ้มรสความทุกข์เข็ญของโลกมนุษย์ เขาจึงดูเบิกบานใจเสมอมา คะนองและค่อนข้างวู่วาม ส่วนแววแห่งปณิธานอันยิ่งใหญ่ที่เพิ่งผลิใบก็กลับดูคล้ายเป็นพวกตาลอยแต่มือต่ำยิ่ง
ทว่า นับแต่เขาเห็นเคราะห์กรรมของซูหนิงด้วยตาตน จิตใจของโจโฉที่เดิมทีค่อนข้างคะนอง ก็กลับสงบนิ่งลงฉับพลัน
โลกีย์นั้นแสนโหดร้ายทารุณ หาได้เปลี่ยนแปลงไปด้วยปณิธานและความมุ่งมาดในใจของเจ้า โจโฉก็พลันตระหนักว่า ความคิดและการกระทำในอดีตของตนนั้นตื้นเขินและผิวเผินเพียงใด ผู้กุมผลประโยชน์ย่อมไม่ละทิ้งผลประโยชน์ในกำมือของตนโดยง่าย
ปณิธานและความปรารถนาที่ซูหนิงเคยเปิดอกเล่าแก่โจโฉนั้น ได้ทำให้จิตใจโจโฉเดือดพล่านด้วยโลหิตอันร้อนแรง แทบอยากลงมือทำการในทันใดและเห็นผลสำเร็จดั่งเงาตามตัว แน่ล่ะ โจโฉหาใช่คนบุ่มบ่าม ในใจเขาย่อมรู้ดีถึงความยากลำบากในการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินและทุบทำลายระเบียบที่ตระกูลสูงศักดิ์ร่วมกันสร้างมากว่าร้อยปีให้แหลกสลาย