การรบดำเนินมาจนล่วงเที่ยงวัน ทหารชุดแรกที่ทั้งสองฝ่ายส่งเข้าสู่สนามรบ นอกจากผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บแล้ว ที่เหลือก็ล้วนหมดเรี่ยวแรง อิดโรยสิ้นกำลัง ลิโป้ ชีหยง และโฮจิ้นจึงส่งกำลังเสริมตามลงไปในสนามรบอีก
ในค่ายของโฮจิ้น
โฮจิ้นหาได้สนใจการรบเบื้องหน้านัก ความใส่ใจส่วนใหญ่ของเขาจับจ้องอยู่ที่ค่ายของซุนเจินและซุนเกี๊ยน
เขายืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ เงยหน้าดูท้องฟ้า แล้วจึงหันหน้ากลับมามองไปทางซุนเจินกับซุนเกี๊ยน พลางเอ่ยกับคนข้างกายว่า “เที่ยงวันล่วงแล้ว ต่อสู้กันมาจนป่านนี้ ซุนเจินกับซุนเกี๊ยนกลับยังรักษาอารมณ์ไว้ได้ มิได้ส่งทหารไปช่วยหองกายกับซุนปุน”
มีแม่ทัพคนหนึ่งในหมู่คนสนิทตอบว่า “หองกายกับซุนปุนตกอยู่ในอันตรายแต่ยังไม่พ่าย ซุนเจินกับซุนเกี๊ยนจึงยังอดทนนิ่งดูอยู่ได้”
อีกคนหนึ่งกล่าวว่า “ลิโป้นั้นได้ชื่อว่า ‘ขุนพลเหินฟ้า’ กองของโกซุ่นได้ชื่อว่า ‘เซียนเจิ้นอิ๋ง’ แม้แต่ชีหยงก็ชอบคุยโวว่ารบเก่ง แต่ตั้งแต่สายจนถึงตอนนี้ ศึกเปิดฉากมาเกินหนึ่งถึงสองชั่วยามแล้ว พวกเขากลับยังตีค่ายหองกายกับซุนปุนไม่ได้ ข้าว่า ชื่อเสียงอันห้าวหาญเหล่านั้นก็หาใช่อื่นไกล มีแต่ชื่อแต่เปล่าประโยชน์เท่านั้น”
อีกคนหนึ่งเห็นด้วยอย่างยิ่ง พลางกล่าวว่า “ก็จริง! หากพวกมันตีค่ายหองกายกับซุนปุนแตกได้เร็วกว่านี้ ซุนเจินกับซุนเกี๊ยนคงส่งทหารไปช่วยตั้งนานแล้ว รบมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่สามารถเจาะแนวป้องกันค่ายของหวงกับซุนได้เลย นับว่าไร้ความสามารถยิ่ง!”
ในความเป็นจริง ผลการโจมตีค่ายของหองกายและซุนเกี๊ยนโดยฝ่ายโฮจิ้นนั้นยังเทียบกับฝ่ายลิโป้และชีหยงไม่ได้เลย ต่างกันลิบลับ แต่ในสายตาของเหล่านายทหารใต้บังคับบัญชาของโฮจิ้น แล้ว นี่หาใช่เพราะพวกเขารบไม่เป็น หากแต่เป็นเพราะโฮจิ้นไม่ได้ส่งทหารฝีมือดีลงสู่สนาม ดังนั้น แม้ความคืบหน้าของฝ่ายตนจะสู้ลิโป้กับชีหยงไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเขายั้งปากที่จะบ่นและดูแคลนลิโป้กับชีหยง