# ตอนที่ 308 — พระราชโองการลงมา ยกสู่กิจิ๋ว (ตอน 1)
เรื่องศาลเถื่อน(1)นั้นมีมาแต่ช้านาน ฝังรากลึกในหมู่ราษฎร แพร่อยู่ทั่วทุกหนแห่งตลอดแผ่นดิน เป็นการเบียดเบียนราษฎรผลาญทรัพย์โดยแท้ กล่าวกันตามจริง ซุนเจินรังเกียจเรื่องนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพียงแต่ดังที่ตัวเขาเองว่าไว้ว่า “มิได้อยู่ในตำแหน่งนั้น ก็มิควรเข้าไปก้าวก่ายราชกิจของตำแหน่งนั้น” ฉะนั้นแม้จะชิงชังถึงใจ ในเวลานี้เขาก็ยังจัดการมิได้ และมิบังควรจัดการ
ครั้นกลับสู่กองทัพ สวี่จ้งกับพวกได้บัญชาการพลทหารสร้างค่ายขึ้นเป็นเค้าโครงแล้ว ที่สร้างเสร็จก่อนเป็นธรรมดาก็คือกองกลาง ซุนเจินมิได้ตรงไปยังกองกลางในทันที หากแต่เดินตรวจรอบค่ายเสียก่อน พิจารณาดูความคืบหน้าและรายละเอียดของการตั้งค่าย แล้วสั่งสวี่จ้งกับพวกว่า “แม้กองของเรามิได้ตั้งอยู่ในถิ่นนี้นาน แต่เขตค่ายก็ต้องสร้างให้จริงจัง อย่าได้ทำลวก ๆ ส่งเดชไป คูเลนภายนอกให้ขุดกว้างขึ้น ลึกขึ้น กำแพงไม้ระเนียดให้ก่อสูงขึ้น มั่นคงขึ้น หอคอยตรวจการณ์(2)และสิ่งทั้งหลายก็ให้สร้างขึ้นให้ครบ” สวี่จ้งคำนับรับคำโดยเคารพ — อันการเดินทัพทำศึกนั้น สิ่งที่ชี้ขาดแพ้ชนะมักเป็นรายละเอียดเล็กน้อยนั่นเอง แม่ทัพที่ปรีชาเหนือคนนั้นมีน้อย นายทัพนายกองส่วนใหญ่ที่จริงก็เป็นเพียงผู้มีความสามารถปานกลาง ในการชิงชัยกลางสมรภูมินั้น หลายคราวมิได้แข่งกันด้วยปัญญาและความกล้า หากแข่งกันว่าผู้ใดทำพลั้งพลาดน้อยกว่ากัน ฉะนั้นซุนเจินจึงใส่ใจในด้านรายละเอียดยิ่งนัก มิแต่ตนใส่ใจเท่านั้น ยังพร่ำสอนทั้งด้วยวาจาและด้วยการกระทำ ให้นายทัพนายกองใต้บัญชาของตนพากันใส่ใจด้วย
ครั้นตรวจการตั้งค่ายเสร็จ ซุนเจินกับซุนฮิว ซีจื้อไฉเป็นต้นก็พากันกลับสู่กองกลาง พอนั่งลงในกระโจมแม่ทัพได้ครู่หนึ่ง ซุนฮิวก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องหนึ่ง จึงลุกขึ้นเดินไปที่ปากกระโจม เอามือไพล่หลังมองไปยังแม่น้ำใหญ่ทางทิศพายัพ แล้วกล่าวว่า “ฟากแม่น้ำฝั่งโน้นก็คือตงอู่หยางนั่นเองมิใช่หรือ?”
ซุนเจินตอบว่า “ถูกแล้ว”
ซุนฮิวพยักหน้า กลับมานั่งลงบนเสื่อ ยิ้มว่า “อำเภอตงอู่หยางนี้มีนักปราชญ์ผู้หนึ่ง เจินจือ(3) ท่านเคยได้ยินชื่อบ้างหรือไม่?”