วุยกุ้น
หลังจากเฉิงเจียไปส่งสาส์นแก่เว่ยกวง ณ เหลียงฉี ซุนเจินพำนักในจวนสองวัน กลับเบื่อหน่ายแสนจะอึดอัด
บ่ายวันนั้น เขาจึงเรียกผู้ดูแลการเกษตรประจำกุ้นคังกุยกับเจ้าพนักงานกรมที่ปรึกษากุ้นมาพบ ซักถามเรื่องการเพาะปลูกและเรื่องเด็กเข้าเรียน
เรื่องเด็กเข้าเรียนมิได้มีอะไรน่าพูดถึงนัก
ซุนเจินในยามนี้กุมอำนาจเด็ดขาดในจวนกุ้น คำสั่งของเขาหาผู้ใดบังอาจขัดขืนไม่ เมื่อเขาบัญชาให้กรมที่ปรึกษากุ้นรับผิดชอบ “การให้เด็กเข้าเรียนภาคฤดูหนาว” คณะบัณฑิตในกรมที่ปรึกษาก็ย่อมตั้งหน้าตั้งตาทำตาม ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างฟุ่มเฟือย หรือศิษย์จากครอบครัวต่ำต้อย ล้วนถือเป็นภารกิจสำคัญสูงสุดของกรม ต่างแยกย้ายกันไปทั่วทุกอำเภอ ไม่มีผู้ใดกล้าปริปากครวญคราง
เจ้าพนักงานกรมที่ปรึกษาจดจำนวนเด็กเข้าเรียนของแต่ละอำเภอไว้เรียบร้อยแล้ว ยามนี้ล้วงม้วนไม้ไผ่บันทึกออกมาจากแขนเสื้อ รายงานต่อซุนเจิน โดยแจกแจงจำนวนเด็กเข้าเรียนแต่ละอำเภอให้ซุนเจินฟังอย่างละเอียด แล้วท้ายสุดจึงสรุปว่า “จนถึงบัดนี้ ล่วงเข้าฤดูหนาวปีนี้มีเด็กเข้าเรียนกว่าแปดพันคนแล้ว เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้านับว่าเพิ่มขึ้นมาก ล้วนเป็นด้วยคุณูปการที่ใต้เท้าเจ้าเมืองส่งเสริมการเล่าเรียนและอบรมสั่งสอน”