เฟยซู่จงเหวิน นามโดเมนอักษรจีน เข้าถึงได้เพียงปลายนิ้วสัมผัสเดียว
ย้อนกล่าวถึงสายสืบที่ลิฉุยซื้อเอาไว้ รุดมาถึงจวนของลิฉุย นำความที่กุยกีจะยกพลเข้าโจมตีมารายงานให้ลิฉุยทราบ
ลิฉุยตกใจหนัก เอ่ยว่า “เรื่องนี้จริงหรือ?”
สายสืบผู้นั้นตอบว่า “จริงทุกกระเบียดนิ้ว! ใต้เท้าหมิง นี่คือคำสั่งที่ท่านขุนพลกัวประกาศด้วยวาจาต่อหน้าผองทหารในจวนสกุลกัววันนี้!”
ลิฉุยงุนงงนักหนา กล่าวว่า “ข้าเลี้ยงสุราต้อนรับเขาทุกวี่วัน คารวะปูนรางวัลให้ เหตุใดจู่ๆ เขาจึงหมายเอาชีวิตข้า?”
สายสืบผู้นั้นนิ่งอ้ำอึ้ง “กราบเรียนใต้เท้าหมิง ท่านขุนพลกัวนั้นเขา... เขา...” คล้ายไม่กล้าเอ่ย
ลิฉุยว่า “เขากล่าวสิ่งใด เจ้าจงว่าไปเถิด”
สายสืบตอบว่า “กระผมเกรงใต้เท้าจะกริ้ว จึงไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ”
ลิฉุยว่า “ข้าไม่ตำหนิเจ้า เจ้าจงว่ามาแต่โดยดี”
สายสืบจึงรวบรวมใจ กล่าวว่า “ท่านขุนพลกัวว่า ใต้เท้าหมิงคิดวางยาพิษปลงชีพเขา ทั้งยังผิดสัญญา ไม่ยอมมอบทหารกองหน่วนของฝานโจวให้ กลับส่งทหารอ่อนแอมาให้แทน ดังนั้นจึงผูกใจเจ็บ และตัดสินใจลงมือก่อน บุกเข้าโจมตีสังหารใต้เท้า”
เรื่องส่งทหารอ่อนแอให้กุยกีนั้นก็แล้วไปเถิด ทว่าคำพูดที่ว่าลิฉุยคิดวางยาพิษกุยกีกลับเข้าหูลิฉุยเข้า ลิฉุยไม่รู้เลยว่าสายลับคนนี้กำลังพูดอะไรอยู่ นึกสงสัยว่าตนฟังผิด จึงถามย้ำอีกครั้งว่า “ท่านแม่ทัพกุยบอกว่าข้าคิดวางยาพิษเขา?”
สายลับผู้นั้นกล่าวว่า “ขอรับ ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพกุยบอกว่าท่านแม่ทัพคิดวางยาพิษเขา เริ่มจากในน้ำเต้าเจี้ยวที่ท่านส่งไปให้ก็ใส่ยาพิษ แล้วยังตอนเชิญเขาไปกินเลี้ยงที่จวนของท่านแม่ทัพก็ใส่ยาพิษในสุรากับอาหารอีก” หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “วันนั้นท่านแม่ทัพกุยหลังจากดื่มสุราที่จวนท่านแม่ทัพเสร็จ ก็ปวดท้องอย่างรุนแรง กลับถึงบ้านจึงดื่มน้ำอุจจาระลงไปหลายชาม อาเจียนสิ่งต่างๆ ออกมามากมาย อาการปวดท้องจึงทุเลาลง”