ยามแรก
——
ผู้ที่มาที่โถงด้านนอกคือแฮหัวหลาน
แฮหัวหลานกับเตียวหยุนเป็นคนบ้านเดียวกัน รู้จักกันมาตั้งแต่เล็ก ด้วยคำแนะนำของเตียวหยุน แฮหัวหลานจึงได้เข้ารับราชการใต้บังคับบัญชาของซุนเจิน และด้วยการยกย่องซุนเจินในจดหมายของแฮหัวหลาน เตียวหยุนจึงได้มาสวามิภักดิ์กับซุนเจินในที่สุด เมื่อทั้งสองพบหน้ากัน ก็เป็นที่คึกคักชั่วครู่หนึ่ง
ซุนฮิวกับซีจื้อไฉได้ยินข่าว ต่างก็ตามมา
เตียวหยุน เหยียนเหมิ่ง ต่งจื๊อและพรรคพวก ตั้งแต่สังหารออกจากเจินติ้ง ก็มิได้หยุดพักม้าตลอดทาง นอนตากลมกินข้าวกลางดิน ควบม้ามาหลายร้อยลี้ ครั้งนี้มาถึงหานตาน นับว่าเป็นการเดินทางไกลแสนไกล ย่อมอ่อนล้าเป็นธรรมดา ซุนเจินเห็นใจผู้อื่น ถึงแม้ยังมีคำพูดอีกมากที่มิได้เอ่ยกับเตียวหยุน เช่น อยากถามรายละเอียดเรื่องโจรผู้ร้ายที่เสียงสัน อยากเล่าความคิดถึงยามจากลา แต่ก็ยังรีบยุติ 'งานเลี้ยงต้อนรับ' นี้เสียก่อน
เจ้าหน้าที่ศาลาจัดที่พักให้พวกเตียวหยุนแล้ว ซุนเจินพาพวกเขาไปส่งด้วยตนเอง กล่าวยิ้มกับเตียวหยุนว่า 'จูล่ง พวกเจ้าไม่ถือว่าข้าต่ำต้อย ข้ามภูเขาข้ามน้ำมาสวามิภักดิ์ ความกรุณานี้ยากตอบแทน ข้ากับเจ้ามิได้พบหน้ามาหลายเดือน ค่ำคืนนี้เดิมควรจัดสุราเลี้ยงต้อนรับเพื่อชำระฝุ่นให้พวกเจ้า แต่ว่าประการหนึ่งพวกเจ้ามาจากทางไกลอ่อนล้า อีกประการหนึ่งเร่งด่วนก็ยากจัดเลี้ยงได้เหมาะสม พวกเจ้าจงพักผ่อนเสียก่อนหนึ่งคืน รอให้พละกำลังฟื้นคืน พรุ่งนี้ค่ำ ข้ากับทุกคนค่อยร่ำสุราให้สนุกเต็มที่'
เตียวหยุนกล่าวว่า 'ฉู่เยี่ยนกับจางหนิวเจี่ยวร่วมมือกัน ในแคว้นก็เกิดศึกทหารอีก พวกข้าน้อยและพรรคพวกเห็นตลอดทางว่า จ้าวกุ้นยังพอใช้ได้ แต่เสียงสันกุ้นโจรผู้ร้ายผุดขึ้นเหมือนรังแตน ชนบทไม่สงบ กลางทางมีศพทิ้งอยู่ทุกหนแห่ง เซียงถิงแทบไม่มีผู้คน กิจิ๋วถูกแขวนปากเหว ชาวบ้านเหมือนตกอยู่ในกองไฟกลางน้ำ บัดนี้พวกข้าน้อยและพรรคพวกมาหาท่านนายกอง มิใช่เพื่อสิ่งอื่น หากเพื่อชาวบ้านบ้านเกิด หากวันหน้าท่านนายกองยกทัพปราบโจร พวกข้าน้อยและพรรคพวกยินดีเป็นทัพหน้า'