เมืองกิวก่านถูกปิดล้อมมาเป็นวันที่สามแล้ว
สายวันนี้ ขงหยง ณ หอว่าราชการเรือนผู้ว่าการ ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากด้านนอกเรือนผู้ว่าการ
เรือนผู้ว่าการกินอาณาบริเวณกว้างใหญ่ หอว่าราชการตั้งอยู่ห่างไกลจากท้องถนนภายนอกมาก ในยามปกติ เสียงจากท้องถนนยากจะเล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินภายในหอ ทว่าบัดนี้กลับได้ยินความเคลื่อนไหวจากถนนภายนอกได้ แสดงให้เห็นว่าเสียงอึกทึกนั้นดังมากเพียงใด
ขงหยงเรียกอ้องกุยมาถาม “จื่อฝ่า เหตุใดด้านนอกเรือนผู้ว่าการจึงอึกทึกนัก?”
อ้องกุยลอบคิดในใจ “ท่านผู้มีธรรมแท้เป็นผู้ไม่เจนจบในการใช้ทหารยิ่งนัก เมืองถูกปิดล้อมทั้งที ควรประกาศกฎอัยการศึกทั่วทั้งเมือง แต่ท่านผู้มีธรรมกลับใช้ข้ออ้างว่าไม่ประสงค์รบกวนราษฎร จึงไม่ดำเนินการตามกฎอัยการศึก บัดนี้มีเสียงอึกทึกดังมาจากท้องถนน จะด้วยเหตุใดเล่า? ก็ต้องเป็นเพราะจิตใจของบัณฑิตและราษฎรไม่มั่นคง ถึงขั้นอาจเกิดความวุ่นวายขึ้นแล้วกระมัง?”
แม้ใจจะคิดเช่นนั้น แต่ปากย่อมตอบเช่นนั้นไม่ได้ เขาจึงกล่าวอย่างเคารพ “กราบเรียนท่านผู้มีธรรม บัดนี้ตัวข้ายังไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ ข้าจะขอออกไปดูสักครู่”
ออกจากหอว่าราชการมา อ้องกุยมุ่งตรงไปยังประตูเรือนผู้ว่าการ
เมื่อถึงประตูเรือนผู้ว่าการ เขาหยุดยืนบนขั้นบันได มองออกไปเบื้องนอก
ก็เห็นว่าบนท้องถนนด้านนอกประตูมีผู้คนมาชุมนุมกันราวหลายร้อยคน มีทั้งราษฎรสามัญและปัญญาชน ผู้นำหน้าสุดคือนักศึกษากลุ่มหนึ่งสิบกว่านาย
นักศึกษาสิบกว่านายนี้ อ้องกุยรู้จักส่วนใหญ่
เมื่อเห็นอ้องกุยออกมา เหล่าปัญญาชนและราษฎรบนท้องถนนต่างทราบดีว่าทั้งอ้องกุยและหลิวเหรินคือคนสนิทคู่กายของขงหยง ฝ่ายนักศึกษาจึงผลักดันให้ชายผู้มีอาวุโสสูงผู้หนึ่งออกไปพูดคุยกับอ้องกุย อ้องกุยลงจากขั้นบันไดมาทำความเคารพต่อปัญญาชนผู้นี้
ต่างฝ่ายคารวะกัน ประสานมือคำนับเสร็จแล้ว อ้องกุยจึงถาม “ท่านทั้งหลายมิมีเหตุอันใด กลับมาชุมนุมกันอยู่นอกประตูเรือนผู้ว่าการ ด้วยเรื่องอันใด? ทหารแห่งชีจิ๋วมิอาจหาญรุกรานเขตแดนเมืองของเรา บัดนี้กำลังปิดล้อมเมืองกิวก่านของเราอยู่ พวกท่านมาชุมนุมอึกทึกในยามนี้ เกรงว่าจะทำให้จิตใจเหล่าทหารในเมืองปั่นป่วนเสียกระมัง”