ที่เทียลิบกล่าวว่า "สละทหารมณฑล" หาใช่จะสละทหารมณฑลทั้งหมดไปเสียทีเดียวไม่ ความหมายของเขาคือ ให้แสร้งพ่ายแพ้ในแคว้นตงผิงสักครั้งหนึ่ง
เทียลิบกล่าวว่า “ตงผิงตั้งอยู่ระหว่างเจ้เป่ยกับเยิ่นเฉิง บัดนี้ความสำคัญของที่นั่นทั้งมณฑลชีจิ๋วและเราต่างก็รู้ดี หากตงผิงเสียไปกำลังของหลี่เซียง เจียงหู รวมกับงักจิ้น สวี่เสี่ยน เล่าปี่ และเฉินเปาก็จะเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียว ซึ่งเป็นผลร้ายอย่างใหญ่หลวงแก่กองทัพเรา ดังนั้น หากตงผิงพลาดพลั้ง สมมติว่าเปาสิ้นแห่งเจ้เป่ยปราชัยลง ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ท่านก็จำต้องยกพลขึ้นเหนือไปช่วยเหลือ ไม่เพียงเพื่อรักษาตงผิงไว้มิให้มณฑลชีจิ๋วยึดได้ทั้งหมด แต่ยังเพื่อช่วยเหลือเปาสิ้นด้วย ... ด้วยเหตุผลอันชอบธรรมนี้ หากท่านเลิกวงล้อมเยิ่นเฉิง ข้าคิดว่าคงไม่ทำให้สวี่เสี่ยน เล่าปี่ และเฉินเปาเคลือบแคลง พวกมันจะสะกดรอยตามมาเป็นแน่ถึงเก้าส่วน ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เราก็อาจซุ่มโจมตีเพื่อกวาดล้างพวกมันเสีย”
"ล่อข้าศึกมาซุ่มโจมตี" สี่คำนี้ใครๆ ก็เอ่ยได้ ต่อให้ไม่เคยคุมทัพ ไม่เคยออกรบ ก็น่าจะรู้จักสี่คำนี้ ทว่ายามนำมาใช้ให้เกิดผลจริง หาได้ง่ายดายไม่
ก็เหมือนกับแฮหัวตุ๋น เขาพยายามหลายครั้งหลายคราวที่จะล่อเล่าปี่ เฉินเปา หรือสวี่เสี่ยนให้ออกรบกลางแปลง แต่เล่าปี่ เฉินเปา และสวี่เสี่ยนก็ไม่ยอมแยแสเขาเลย นั่นมิใช่เพราะกลอุบาย “ล่อข้าศึกเข้าซุ่ม” นั้นใช้ไม่ได้ผล แต่เป็นเพราะวิธีการของแฮหัวตุ๋นต่างหากที่มิถูกต้อง
แต่แผนการของเทียลิบหาใช่เช่นนั้น
เป็นดั่งที่โจโฉลังเลใจอยู่ แผนการของเทียลิบนี้ แม้มีโอกาสสำเร็จสูงมาก ทว่าราคาที่ต้องจ่ายก็ไม่น้อยเลยเช่นกัน ทั้งเหี้ยมต่อข้าศึก แล้วยังโหดต่อทหารเราเองด้วย เพื่อให้สามารถตีเยิ่นเฉิงลงได้โดยเร็ว เขาเสนอให้แลกด้วยชีวิตของทหารมณฑลส่วนหนึ่ง
โจโฉลูบเครารำพึง ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนอยู่หลายรอบ