ทรัพย์สินที่ริบมาจากบ้านของวงศ์เตียวเหยียงไม่อาจขนตามกองทัพไปได้ ซุนเจินจึงสั่งให้ซวนคางคุมมันกลับบ้านเกิด ส่วนตนกับเตียนอุย เตียวหยุน กวนอู เตียวหุยและคนอื่น ๆ เร่งม้าไล่ตามกองกำลัง คืนนั้นพักแรมที่หยางกวาน ...
เมืองเอี้ยงเต๊กและหยางกวานล้วนตั้งอยู่ริมฝั่งใต้ของแม่น้ำอิ่งสุ่ย รุ่งเช้าวันต่อมา กองทหารข้ามแม่น้ำจากสะพานใกล้หยางกวานไปยังฝั่งเหนือของเองฉวน เดินตามทางใหญ่เลียบฝั่งต่อไป พอพลบค่ำก็เห็นเมืองเอี้ยงเฉิงอยู่ลิบ ๆ
เมื่อผ่านเมืองเอี้ยงเฉิงแล้วเดินทางต่อไปอีกหลายสิบลี้ ก็จะพ้นเขตแดนของเองฉวน เข้าสู่เขตแดนของเจ้าเมืองเหอหนาน
เขาซงซานตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเอี้ยงเฉิง
ในชาติก่อน ซุนเจินเคยไปเที่ยวเขาซงซาน ชาตินี้เมื่อหลายปีก่อนขณะดำรงตำแหน่งตูโหยวภาคเหนือของเองฉวน เขาเคยตรวจราชการถึงที่แห่งนี้ และเคยมองดูยอดเขาแต่ไกล คืนนี้พักแรมในทุ่งกว้าง เขายืนกอดอกออกมาจากค่าย แล้วทอดสายตามองเขาซงซานอีกครั้ง แม้ยามนี้จะพ้นฤดูใบไม้ร่วง ทว่าหากมองในกลางวันแสก ๆ ซงซานก็ยังดูเขียวครึ้ม ทว่าค่ำคืนดึกดื่นเช่นนี้กลับเห็นซงซานเป็นเพียงเงาดำทอดยาวเหมือนมังกรนอนสงบนิ่งอยู่ในความมืด
ซุนเจินชี้ไปแต่ไกล เอ่ยกับผู้ติดตามว่า “เมื่อข้ามภูเขาลูกนี้ไปก็เป็นด่านหวนหยวนกวาน ออกจากด่านก็เป็นเขตแดนของเจ้าเมืองเหอหนานแล้ว”
ด่านหวนหยวนกวานตั้งอยู่บนภูเขาหวนหยวน ภูมิประเทศของภูเขาหวนหยวนนั้นสูงชันและสำคัญ ทางตะวันออกมีเขาไท่ซื่อและเขาเส้าซื่อ ทางตะวันตกมียอดเขาจีหมิงและเซียงลู เป็นช่องเขาที่เชื่อมต่อระหว่างเขาหวั่นอันกับซงซาน เพราะเส้นทางบนภูเขาคดเคี้ยววกวนถึงสิบสองโค้ง ดูราวกับจะวกกลับมาจึงได้ชื่อว่า “หวนหยวน”