# ตอนที่ 327 — จันทร์เก่าเหนือลานซาชิว (ตอน 5)
ทัพคำสั่งของฮองฮูสงข้อนี้ออกมาอย่างฉับพลัน มิได้มีลางบอกเหตุล่วงหน้าแม้แต่น้อย เล่าปี่หาได้เตรียมใจไว้ก่อนไม่ แรกทีเดียวก็พรั่นพรึงนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าไม่ช้าก็กระจ่างแจ้งในใจ คิดว่า "ใต้เท้าแม่ทัพกำลังปรึกษาราชการกับเหล่านายทัพอยู่ในกระโจม ก็จู่ ๆ สั่งให้คนมาเรียกข้ากับหยุนฉางและเอ๊กเต๊กเข้าพบ การนี้จำต้องมีผู้ใดทูลแนะนำเป็นแน่ ใต้เท้าจึงใคร่ใช้เราสามคนออกตีโจร"
เล่าปี่ราวกับตกอยู่ในความฝัน แรกยังมิกล้าเชื่อ ครั้นแล้วความปีติยินดีก็พลุ่งพล่านขึ้นมา คิดว่า "ไม่นึกเลยว่าใต้เท้าแม่ทัพจะรู้จักเล่าปี่ผู้นี้ด้วย" ตื่นเต้นดีใจถึงที่สุด แต่ก็ข่มความยินดีในใจไว้ รับคำสั่งแล้วก็ไปตามหากวนอูและเตียวหุย
ครั้นออกจากกองบัญชาการกลางทัพ เขาก็วิ่งห้อตะบึงเข้าไปในค่ายของตน พบทหารเฝ้าค่าย ก็เร่งรัวเป็นชุดให้รีบไปเรียกกวนอูและเตียวหุยออกมาเร็ว
ยามบ่ายอากาศร้อนระอุ กวนอูกับเตียวหุยทั้งสองว่างงานไร้กิจ กำลังหลบอยู่ในกระโจม คนหนึ่งกำลังอ่านคัมภีร์จั่วจ้วน(1) อีกคนหนึ่งจับพู่กันฝึกอักษร พอได้ยินเล่าปี่เรียกหา ก็ทิ้งหนังสือทิ้งพู่กัน ออกมาพบกัน
ขันยงก็โบกพัดเดินออกมาด้วย เห็นเล่าปี่ยืนรอเหงื่อท่วมหัวอยู่ที่ปากค่าย จึงถามด้วยความฉงนว่า "เหียนเต๊ก มีเหตุอันใดจึงลนลานปานนี้"
"เซี่ยนเหอ ใต้เท้าแม่ทัพเรียกข้ากับหยุนฉางและเอ๊กเต๊กเข้าพบ"
"ฤๅ"
"ไม่นึกเลยว่าใต้เท้าแม่ทัพจะรู้ว่าในใต้หล้านี้มีเล่าปี่ผู้นี้อยู่ด้วย" ต่อหน้าพวกพ้องของตน เล่าปี่ไม่จำต้องปิดบังความยินดีลำพอง เห็นกวนอูและเตียวหุยสวมเสื้อผ้าสามัญ มิได้สวมเกราะ ก็รีบกล่าวกับทั้งสองว่า "รีบไปเปลี่ยนเสื้อเกราะมาเร็ว"
เตียวหุยทั้งตกใจทั้งยินดี กล่าวว่า "ใต้เท้าแม่ทัพเรียกพวกเราเข้าพบหรือ"