ตอนที่ 667 — ทหารอิดโรยไม่ควรหักโหมรุดหน้า ส่งม้าเร็วไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือถามข่าวอ้วนเสี้ยวและโจโฉ
“บัดนี้ศึกเราชนะแล้ว ทางใต้ของอีเชวี่ยไม่มีข้าศึกใหญ่หลงเหลือ ข้าคิดว่า กองทัพเราควรประโคมชัยชนะ ฉวยโอกาสคราวมีชัยเดินหน้ารุดต่อไป พักผ่อนสักครึ่งวันหนึ่งคืนก็ยกค่ายเคลื่อนพล ตรงไปยังด่านทั้งหลายแห่งอีเชวี่ย เพื่อทลายประตูสู่ลกเอี๋ยง” เซี่ยหรงกล่าว
ติงเหมิ่งเห็นด้วยกับข้อเสนอของเขา กล่าวว่า “ทหารของตั๋งโต๊ะได้ชื่อว่าดุดันนัก แต่ใต้เท้าแม่ทัพก็เอาชนะพวกมันได้ ข้าศึกแพ้เรามาครั้งแล้วครั้งเล่า ขวัญกำลังใจทหารเรากำลังฮึกเหิม ถึงคราวต้องสู้ต่อไม่ลดละ จากนี้ไปถึงด่านอีเชวี่ยทั้งหลายมีระยะทางไม่ถึงร้อยลี้ ข้าขออาสานำกองหน้าไปเปิดทางให้ใต้เท้า”
ซุนเจินถามซุนเกี๊ยนว่า “บุ๋นไท่ เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
ซุนเกี๊ยนแม้จะห้าวหาญชำนาญศึก ทว่านานปีในสนามรบ ทั้งยังเคยเห็นความดุดันของทหารชั้นยอดในกองทัพตั๋งโต๊ะกับตา จึงไม่เห็นด้วยกับความเชื่อมั่นเกินควรของเซี่ยหรงและติงเหมิ่ง กล่าวว่า “ที่กองทัพเราชนะศึกหลายครั้ง มิใช่เพราะผู้ที่ออกรบล้วนเป็นทหารเก่า ทหารใหม่เป็นแต่ดูอยู่ห่าง ๆ จึงสามารถต้านทานทัพตั๋งโต๊ะและคว้าชัยได้ ด่านอีเชวี่ยมีทหารตั๋งโต๊ะอยู่สามหมื่น ต่อให้ไม่ใช่หน่วยยอดฝีมือหมด แต่อาศัยความแข็งแกร่งของด่านและที่มีกำลังพลมากกว่าเรา ขณะที่ทหารเรากรำศึกหนักก็เริ่มอ่อนล้าแล้ว หาใช่เวลาเหมาะจะบุกอีเชวี่ยไม่”
เซี่ยหรงถามว่า “ตามความเห็นของท่านแม่ทัพ เช่นนั้นแล้วเราควรทำอย่างไร? ถอยกลับไปหรือ? เราสามวันรบชนะสองครั้ง ฆ่าข้าศึกเกือบหมื่น ขวัญกำลังใจกำลังสูง จะถอยตอนนี้ เกรงว่าจะเสียขวัญทหารนะขอรับ”
ติงเหมิ่งก็ว่า “ถูกต้อง ขวัญทหารยังใช้ได้ จะถอยหลังยามนี้ดูไม่เหมาะ ข้าคิดว่า แทนที่จะถอย สู้รุดหน้าต่อไปเสียดีกว่า
เราเอาชนะทหารตั๋งโต๊ะมา ต่อเนื่อง คาดว่าโฮจิ้นผู้นั้นคงอกสั่นขวัญแขวนไปแล้ว ไม่มีทางกล้าเปิดด่านออกมารบกับเราอีก แม้จะเป็นอย่างที่ท่านแม่ทัพว่า ทหารเรากรำศึกหนักจนอ่อนล้า แต่เมื่อไม่ต้องกังวลว่าโฮจิ้นจะยกออกจากด่าน พวกเราก็ยกไปถึงหน้าด่านก่อน ดังค่ายพัก แล้วค่อย ๆ พักผ่อนฟื้นกำลังก็ยังได้”