ตอนที่ 666 — ศึกชิงชัยผู้แข็งแกร่งสุดคือเล่าเติ้ง ผู้โอ้อวดความดีความชอบยอดเยี่ยมคือเกาซู่
นับแต่ยกทัพมา การศึกครั้งนี้ยากลำบากที่สุด
เสร็จศึกแล้ว เหล่าทหารใหม่ที่ไม่ได้เข้าร่วมรบนักก็ขึ้นมาเก็บกวาดสนามรบ ส่วนทหารที่ออกรบก็หลบไปพักผ่อนอยู่อีกด้าน
ผู้บาดเจ็บถูกทหารใหม่ที่เก็บกวาดสนามรบแบกหามลงมาจากสนามรบอย่างระมัดระวังทีละคน นำมารวมกันไว้ ณ ที่แห่งเดียว ฟานอาและหลี่ตังจือ แม่ทัพใหญ่กองแพทย์ทั้งสองล้วนมอมไปด้วยคราบเลือด ทั้งสองลงมือด้วยตนเอง นำหมู่หมอทหารเร่งทำแผลรักษาผู้บาดเจ็บ
ซุนเจิน ซุนเกี๊ยน และคนอื่น ๆ ลาดตระเวนไปยังค่ายพยาบาล เนื่องจากเป็นที่พักชั่วคราว จึงดูเรียบง่ายยิ่งนัก เบื้องบนไม่ค่อยมีสิ่งใดกำบัง พื้นก็ปูรองไว้น้อยมาก เพียงแต่ปักหลักไม้กั้นโดยรอบไว้เพื่อให้แยกจากภายนอก มีผู้บาดเจ็บนับหลายร้อยคนนั่งนอนอยู่บนพื้นดินกลางแจ้งเช่นนี้ โลหิตจากบาดแผลไหลรินย้อมพื้นใต้เท้าเป็นสีแดงฉาน ผู้ที่เบาก็แค่บาดแผลจากลูกธนูหรือคมดาบ ผู้ที่หนักหน่อยก็แขนขาดท้องแหว่ง บางคนแผลไม่หนักนัก หรือมีจิตใจเข้มแข็งพอ ก็ยังพอทน เพียงแต่ครางแผ่วเบา บางคนบาดเจ็บรุนแรง เจ็บปวดเหลือทน ส่งเสียงร้องโหยหวนเสียดแทงโสตประสาท ยิ่งไปกว่านั้นคือผู้ที่เจ็บสาหัสเกินไป ทนความเจ็บปวดแทบไม่ได้ กลับมิทันสลบไสล อยากจะกลิ้งเกลือกไปกับพื้นเสียให้ได้ หมอทหารสองสามคนก็ยังจับตัวไม่อยู่
บัณฑิตสองสามคนที่ติดตามซุนเจินมาลาดตระเวนค่ายพยาบาล ซึ่งมาสวามิภักดิ์เข้าด้วยกันตั้งแต่ครั้งอยู่เองฉวน ครั้นได้เห็นสภาพเช่นนี้ ต่างก็หน้าซีดเผือด ความปิติยินดีที่เกิดแต่ชัยชนะใหญ่ก่อนหน้านี้พลันอันตรธานหายไปโดยสิ้น
ผู้หนึ่งถอนใจกล่าวว่า "'กองทัพคือเครื่องมืออัปมงคล สงครามคือความประพฤติที่ฝ่าฝืนคุณธรรม การต่อสู้คือที่สุดท้ายแห่งกิจ' บัดนี้ข้าจึงรู้ซึ้งถึงความหมายของมัน"