เดือนหนึ่งผ่านพ้นไปเร็วพลัน ท่ามกลางโรคระบาดที่ลามทั่วทั้งเมือง ผู้คนพากันหวาดผวา เดือนสองก็มาถึง
ข่าวร้ายทยอยตามมาทีละเรื่อง
สถานการณ์โรคระบาดในเมืองหนักข้อขึ้นทุกวัน จากการประมาณคร่าว ๆ เฉพาะอำเภอหานตานตอนนี้มีผู้เสียชีวิตแล้วกว่าพันคน ในจำนวนนี้เป็นคนลี้ภัยถึงครึ่งหนึ่ง สัดส่วนผู้เสียชีวิตในอำเภออื่น ๆ ก็พอ ๆ กับอำเภอหานตาน
เพราะโรคระบาดรุนแรงหนัก ทุกคนต่างรู้สึกไม่ปลอดภัย ข้าราชการทุกระดับล้วนหมดกะจิตกะใจทำงานราชการ หลายคนขอลาหยุดกลับบ้าน เล่าเหิงเคยสั่งให้หัวเมืองต่าง ๆ ตั้งมั่นรักษาชายแดนอำเภออย่างเคร่งครัด ตลอดจนห้ามราษฎรและคนลี้ภัยเคลื่อนย้าย แต่บัดนี้คำสั่งนั้นก็ค่อย ๆ เสื่อมลงราวกับไม่มี
ราษฎรและคนลี้ภัยจากหัวเมืองต่างหลั่งไหลหนีโรคระบาดเข้าสู่แคว้นเจ้าเป็นระลอก ๆ ไม่น้อยในพวกเขาติดโรคหวัดไทฟอยด์มาแล้ว ทำให้โรคระบาดในแคว้นเจ้ายิ่งลุกลามหนัก เมื่อหนีเข้ามาในแคว้นเจ้าแล้วก็ไร้ที่พักพิง บางส่วนจึงหนีต่อไปทางใต้หรือทางเหนือ บ้างก็ปะปนเข้าไปในถิ่นพำนักของคนลี้ภัย ยิ่งเพิ่มปัจจัยไร้เสถียรภาพในหมู่คนลี้ภัย
ข่าวดีก็มีอยู่บ้าง คือที่ทำเนียบจงเว่ยและค่ายทหารไม่มีผู้ป่วยโรคหวัดไทฟอยด์เพิ่ม ซึ่งล้วนเป็นเพราะหานตานหรงไปขอหมอเพิ่มจากสำนักการแพทย์แคว้นมาได้หลายคน ทั้งยังขอเวชภัณฑ์มาเพียงพอ ทำให้การป้องกันโรคในทำเนียบจงเว่ยและค่ายทหารเข้มข้นขึ้น
ข่าวร้ายและข่าวดีล้วนเกี่ยวข้องกับโรคระบาด กระทั่งวันที่ห้าเดือนสองนี้
ในวันนี้ ซุนเจินได้รับข่าวคราวที่ไม่เกี่ยวกับโรคระบาด
เฉิงเจียมารายงานว่า “ช่วงนี้หว่างอ๋างตังกับฉู่เฟยเอี่ยนติดต่อผู้ถือสาส์นไปมาถี่ขึ้น ดูผิดปกติ”
นับแต่โรคระบาดเริ่มขึ้น เรื่องที่ซุนเจินกังวลหนักที่สุดมีสองเรื่อง หนึ่งคือวิตามที่ราษฎรและคนลี้ภัยในแคว้นจะก่อความวุ่นวาย อีกเรื่องคือเกรงว่า “ก๊กโจร” ในภูเขาทางทิศตะวันตกของแคว้นจะฉวยโอกาสช่วงโรคระบาดลุกฮือขึ้น ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่เคยละเลยการสอดแนมสืบข่าวเรื่องของหวงหรานและหว่างอ๋างตัง
การสอดแนมสืบข่าวนี้เป็นเรื่องที่ซีจื้อไฉคุมดูแล โดยมีเฉิงเจีย ลู่กวง และคนอื่น ๆ รับผิดชอบในรายละเอียด