ตอนที่ 677 — ตั๋งโต๊ะยากฟันธงเรื่องเหลียงเป๋ง ลิโป้เร่งรุดพลเข้าประจำเมืองเอี๊ยงหยาง
ตั๋งโต๊ะได้ฟังคำนั้น ก็ยังคงไม่ยอมเชื่อ กล่าวว่า “ชีหยงติดตามข้าหลายปี ตรากตรำทำงานไม่ปริปากบ่น เหตุใดจึงกล่าววาจาเช่นนี้ได้? ต่อให้กล่าวจริง ก็เป็นเพียงวาจาหลังสุรา เชื่อถือไม่ได้” แล้วตบมือตัดบท ไม่ยอมถกเรื่องนี้อีก
ครั้นเมื่อนายทหารทั้งหลายถอนตัวออกไป ภายในกระโจมไม่มีผู้ใดเหลืออยู่ ตั๋งโต๊ะก็ลุกขึ้นยืน เดินไปเดินมาภายในกระโจมสองสามก้าว มือกุมกระบี่จ้องมองแผนที่ภายในกระโจม สายตาจับจ้องอยู่ที่แนวเมืองเอี๊ยงหยาง สีหน้ากลับเคร่งขรึม ชั่งใจไม่ตก
ตั๋งโต๊ะมิใช่คนโง่เขลา หากเป็นยามปกติเขาย่อมไม่มีทางเคลือบแคลงแม่ทัพใหญ่ในกองทัพ เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของคนในกระโจม ทว่ายามนี้มิใช่ยามปกติ ไม่ว่าภายในราชสำนักหรือภายนอกราชสำนัก อาจกล่าวได้ว่าบัดนี้เขามีศัตรูอยู่ทุกหนแห่ง เกือบกลายเป็น “ผู้โดดเดี่ยว” หากผิดพลาดแม้เพียงก้าวเดียว ก็ยากรอดพ้นจากวังวนแห่งความพินาศ ภายใต้แรงกดดันทางจิตใจอันมหาศาลเช่นนี้ ต่อให้เป็นคน “ปราดเปรื่อง” เพียงใด ก็ยากจะไม่หวาดระแวงเพราะสิ่งผิดสังเกตเพียงน้อยนิด ยิ่งไปกว่านั้น ชีหยงหาใช่คนแคว้นเหลียงจิ๋วไม่ นับแต่รากฐานก็ห่างเหินจากตั๋งโต๊ะอยู่ชั้นหนึ่ง ถ้อยคำว่าร้ายชีหยงเพียงไม่กี่คำแทรกเข้าหู แม้ว่ารู้แก่ใจว่าเป็นไปได้อย่างยิ่งที่นี่คือแผนของซุนเจินที่ต้องการให้ร้าวฉานกัน ทั้งยังรู้แก่ใจว่าผู้ที่เอ่ยปากนั้นก็มีเรื่องขุ่นเคืองกับชีหยง คำเหล่านั้นเกรงว่าจะเป็น “คำส่อเสียด” ที่ซ้ำเติมในยามอับจนและฉวยโอกาสเล่นงาน ทว่าอดไม่ได้ที่ความคลางแคลงใจจะผุดขึ้นมาบ้าง