วันที่สิบเก้าเดือนอ้าย ซูหนิงแทรกซึมเข้าจวนสกุลเตียวได้หลายวันแล้ว หลังจากผู้เป็นนายบ้าน--เตียวสุนสิ้นชีพ จวนสกุลเตียวผ่านพ้นความโกลาหลวุ่นวายเล็กน้อย แล้วกลับคืนสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว ทว่าซูหนิงที่ปลอมตัวเข้ามาคลุกคลีอยู่นั้น กลับสัมผัสได้ถึงความลึกลับที่ซ่อนเร้นภายใต้ความสงบนั้น
ยามเที่ยงวัน ดวงตะวันสาดแสงแรงกล้า ไอแดดแผดเผาดุจเปลวเพลิงไร้สิ้นสุด ขับไล่ความเหน็บหนาวแห่งเหมันต์ออกไป แสงตะวันอบอุ่นอ่อนโยนดั่งหาดทราย ช่างชวนให้คนหลงใหลจมดิ่งอยู่ในนั้น ซูหนิงสวมเสื้อคลุมยาวแขนกว้างสีน้ำเงินเข้ม ในมือถือของกระจุกกระจิกไม่น้อย เดินตัดผ่านลานเรือนไปมา ฐานะของซูหนิงเป็นเพียงบ่าวรับใช้ต่ำต้อยที่สุด งานที่ยุ่งยากหนักหนาสาหัสทั้งหลาย ล้วนถูกผลักให้เขาเป็นผู้จัดการ
“ซูเอ้อร์ผิง รีบทำงานในมือให้เสร็จ แล้วนำอักษรภาพพวกนี้ไปไว้ในห้องท่านพ่อบ้านต้วน” ซูหนิงหอบข้าวของก้าวเท้าคล่องแคล่ว ไม่ไกลนักมีเสียงตะโกนดังมา
ซูหนิงชะงักฝีเท้า ขานรับเสียงใสแล้วเร่งฝีเท้าจากไป ไม่นานนักก็วกกลับมา ยกหีบไม้ใหญ่ใบหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังห้องของพ่อบ้านต้วน
พ่อบ้านต้วนก็คือบุรุษที่ซูหนิงพบคราวก่อนซึ่งมาขัดขวางซูเชี่ยนนั่นเอง เขาร่างสูงใหญ่กำยำล่ำสัน ทั้งพละกำลังก็มหาศาล เป็นพ่อบ้านใหญ่ดูแลทั้งภายในภายนอกจวนสกุลเตียว ห้องพักของพ่อบ้านต้วนอยู่ชิดกับห้องนอนของนาย โดยมีอาณาบริเวณไม่เล็ก ทั้งการตกแต่งก็ค่อนข้างหรูหรา ไม่เหมือนที่พักของบ่าวทั่วไปเลยแม้แต่น้อย