เฟยซู่จงเหวิน เว็บนวนิยายจีน โดเมนจีนเข้าถึงง่ายเพียงคลิกเดียว
โจโฉมาถึงเมืองเย่แล้ว หาได้หยุดพักแม้สักครู่ไม่ ควบม้าตรงมายังจวนแม่ทัพของอ้วนเสี้ยว
ครั้นเข้าไปในจวน มาถึงโถงใหญ่ อ้วนเสี้ยวทราบรายงานจากเสมียนก่อนแล้ว จึงรออยู่ในโถง
ทั้งสองคารวะกันตามธรรมเนียม แล้วแบ่งฝ่ายเจ้าบ้านแขกเมืองนั่งลง
อ้วนเสี้ยวเอ่ยว่า "เบ่งเต๊ก ท่านเดินทางไกลจากไท่หยวนมาโดยกะทันหัน คงมีเรื่องสำคัญอันใดกระมัง"
โจโฉเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่จิตใจฮึกเหิม กล่าวว่า "เปิ่นชู ข้ามีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งมาหารือกับท่าน"
อ้วนเสี้ยวลูบเครา สั่งให้บริวารยกน้ำแกง ผลไม้เชื่อม และขนมเข้ามา แล้วกล่าวอย่างไม่เร่งร้อนว่า "ให้ข้าลองทายดูเถิด"
"เชิญทาย เชิญทาย" โจโฉเดิมทีตั้งใจจะเอ่ยจุดประสงค์โดยตรง แต่อ้วนเสี้ยวจะทาย ก็ไม่อยากขัดอารมณ์อันรื่นรมย์ของอีกฝ่าย จึงกล่าว
อ้วนเสี้ยวยกถ้วยชาขึ้น จิบเล็กน้อย กล่าวว่า "เห็นจะเป็นเตียวฮุยเอี๋ยนคิดจะรุกรานเป๋งจิ๋วหรือไม่"
โจโฉส่ายศีรษะ กล่าวว่า "ไม่ใช่"
อ้วนเสี้ยวกล่าวอีกว่า "เช่นนั้นก็เห็นจะเป็นพวกป่าเถื่อนทางเหนือจะบุกรุกไท่หยวน"
โจโฉส่ายศีรษะอีก กล่าวว่า "ไม่ใช่"
อ้วนเสี้ยววางถ้วยชาลง หยิบผลไม้เชื่อมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง มองไปที่โจโฉ กล่าวว่า "ทั้งสองอย่างก็ไม่ใช่... อ้อ เช่นนั้นก็คงเป็นพวกโจรโพกผ้าเหลืองคลื่นขาวที่หลงเหลืออยู่ในซีเหอ ก่อการชุมนุมก่อความขึ้นมาอีก"
โจโฉกล่าวว่า "ไม่ใช่ เปิ่นชู คือว่า..."
อ้วนเสี้ยวชิงตัดบทเขา วางผลไม้แช่อิ่มกลับลงบนจานหยก หยิบผ้าไหมเช็ดนิ้วพลางกล่าวยิ้มๆ ว่า “ข้าคาดว่ามิใช่พวกโจรโพกผ้าเหลืองคลื่นขาวจากเขตซีเหอออกมาก่อกวนอีก! เมิ่งเต๋อ เจ้านำทัพด้วยตนเอง ไปปราบพวกโจรโพกผ้าเหลืองคลื่นขาวในเขตฮ่อตั๋งกับซีเหอจนสงบราบคาบ นับเป็นคุณความชอบอันใหญ่หลวง ข้านึกจะถวายฎีกาต่อราชสำนักขอความดีความชอบให้เจ้ามานานแล้ว ทว่าติดธุระเล็กน้อยรั้งรอไว้ จวบจนบัดนี้ฎีกาฉบับนี้ก็ยังมิได้ถูกนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวาย แต่ว่าเจ้าเองก็ไม่ต้องร้อนใจ ฎีกาขอความชอบให้เจ้าฉบับนี้ ข้าจะถวายสู่ราชสำนักเป็นแน่”