ซูหนิงฝันเห็นความฝันหนึ่ง ในฝันนั้นผู้หนึ่งนั้นอยู่ตรงหน้าเขา
“เหตุใดเจ้าจึงไม่ช่วยข้า?” เสียงของสตรีนางนั้นดังออกมาจากท้อง ฟังดูหม่นหมองและประหลาด ทันใดนั้น ดวงตาขาวดำคู่นั้นก็กลอกกลิ้งไปมาอย่างไม่เป็นระเบียบ ใบหน้าที่ซีดเซียวและแปลกประหลาดกลายเป็นดุร้ายอย่างยิ่ง มือที่ยื่นมาหาซูหนิงกำเป็นกรงเล็บ ราวกับจะฉีกกระชากซูหนิงด้วยสิ่งนี้
“ไม่...ไม่ใช่ข้าไม่ช่วยเจ้า...ข้ามิได้ทำร้ายเจ้า...” ซูหนิงในฝันตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อเผชิญกับภาพลักษณ์ที่เคยเห็นเพียงในจอโทรทัศน์ จิตใจของเขาแทบจะพังทลาย ซูหนิงหลบเลี่ยงสายตาอันว่างเปล่าดุจความตายของสตรีนางนั้น พร้อมตะโกนเสียงดัง พยายามสร้างความกล้าให้แก่ตนเอง
“ฮิๆ...” ทันใดนั้น สตรีนางนั้นก็หัวเราะด้วยเสียงเย็นเยียบประหลาด จากนั้นก็มีเสียงร้องคล้ายบทสวดดังขึ้นว่า “ข้างหลังเจ้ามีผี...”
ซูหนิงรีบหันขวับกลับหลัง ทิวทัศน์เบื้องหลังมีแต่ความเวิ้งว้างและมืดมิด กับหลุมศพไร้ญาติอันเดียวดายที่ตั้งตระหง่าน ซูหนิงหอบหายใจอย่างหนัก ในใจพลันรู้สึกสงบลงเล็กน้อยเพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้า [
สตรีนางนั้นหายไปแล้ว ราวกับสายลมแห่งรัตติกาล ไร้ร่องรอย และเลือนหายไปอย่างเงียบงัน
ในใจของซูหนิงมีความรู้สึกประหลาดที่มิอาจอธิบายได้ ดูราวกับโล่งอก แต่ก็ดูเหมือนเสียดาย ยิ่งกว่านั้นคือความตกใจที่ยังไม่สงบ ทันใดนั้น ต้นแขนเรียวยาวคู่หนึ่งต่อกับมือขาวสะอาดคู่หนึ่ง มือนั้นคล้ายกรงเล็บแหลมของนก กำแน่นอยู่ที่คอของซูหนิง ซูหนิงกระทั่งเห็นเส้นเลือดสีแดงเข้มที่ซ่อนอยู่ใต้มือที่ดูขาวสะอาดนุ่มนวล และเล็บมือที่ยาวและงอเล็กน้อยที่ปลายนิ้ว