หว่านเฉียนเห็นโจโฉหัวเราะใหญ่ก็ฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก คิดในใจว่า “ท่านโจผู้นี้คงไม่ใช่ที่ข่าวร้ายประดังเข้ามาไม่ขาดสาย จนทำให้เขากลายเป็นบ้าไปแล้วกระมัง?” จึงถามโจโฉขึ้นว่า “ท่านโจ ทหารเจ๊หลำที่ลี่เฉิงพ่ายแก่เตียวหยุนแล้ว ทางเหนือของลี่เฉิงก็ไร้ภัยคุกคามจากกองทัพเฉงจิ๋ว เตียวหยุนอาจจะนำกำลังพลไปช่วยซุนเฉิงโจมตีตังกุ๋น เช่นนี้แล้ว การลวงตีแต่ก่อนหน้าก็อาจกลายเป็นการตีจริง สถานการณ์เช่นนี้ย่อมเป็นผลร้ายอย่างยิ่งต่อท่าน แต่ไม่ทราบว่าเหตุใดท่านโจจึงกลับหัวเราะใหญ่ หาได้วิตกกังวลไม่?”
โจโฉลูบเครา พลางหัวเราะพลางกล่าวว่า “บัดนี้เมื่อพิจารณาดู การที่เจินจือส่งซุนเฉิงและเตียวหยุนมาแสร้งโจมตีตังกุ๋นของข้านี้ กลับกลายเป็นยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว เจินจือช่างมีชั้นเชิงการใช้ทหารที่ยอดเยี่ยมเสียจริง!”
หว่านเฉียนกล่าวว่า “ยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว มีชั้นเชิงการใช้ทหารที่ยอดเยี่ยม? นายท่าน ท่านหมายความว่า...”
โจโฉกล่าวว่า “ถูกต้อง ตอนแรกที่ข้าเพิ่งได้รับรายงานทางทหารว่าเตียวหยุนกับซุนเฉิงเข้าโจมตีตังกุ๋นของข้านั้น ข้าเพียงแต่คาดว่าเจินจือต้องการใช้เตียวหยุนกับซุนเฉิงแสร้งโจมตีตังกุ๋นเพื่อล่อให้ข้ายกทัพกลับตังกุ๋นและทิ้งเมืองคั่งฝู่ แต่มิได้คาดคิดว่าเป้าหมายที่เขาให้เตียวหยุนกับซุนเฉิงแสร้งโจมตีตังกุ๋นนั้น มิเพียงเพื่อหลอกล่อข้าเท่านั้น หากยังต้องการใช้แผนนี้ล่อให้เจ๊หลำเฉิงเซียงฉวยโอกาสที่หลี่เฉิงว่างเปล่าแล้วเข้าโจมตีหลี่เฉิง จากนั้นจึงใช้โอกาสทำลายล้างพวกเขา เพื่อขจัดภัยคุกคามทางเหนือของหลี่เฉิง นับว่าเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
ว่านเฉียงยิ่งงุนงงเข้าไปอีก นึกในใจว่า ‘ต่อให้เป็นแผนการที่ดีเพียงใด ผู้ได้ประโยชน์ก็คือเจิ้นตง มิใช่กองทัพของเรา’ แล้วจึงกล่าวอีกครั้งว่า ‘แผนการเป็นแผนการที่ดียิ่งนัก แต่เพราะแผนการนี้ของเจิ้นตง ตังกุ๋นเกรงว่าจะต้องตกอยู่ในอันตรายแล้ว! ไฉนท่านใต้เท้ากลับหัวเราะออกมาเล่า?’