ตอนที่ 606 — ยามข้าวยาก ธัญญาหารประกาศเกียรติเกรียงไกร ปากกล้าดุจลิ้นดีด หว่านสะเทือนใจชน
ครั้นปิดผนึกจดหมายทุกฉบับแล้ว ซุนเจินจึงส่งผู้ถือสารออกจากที่พัก แยกย้ายกันไปยังหัวเมืองต่างๆ
ซุนเจินย่อมไม่ขึ้นต้นจดหมายด้วยการขอยืมเมล็ดพันธุ์ข้าว โคไถนา และเครื่องมือกสิกรรมในทันใด หากแต่ต้องกล่าวถึง “ความผูกพัน” และเชื่อมสัมพันธ์กันก่อนเป็นธรรมดา เช่นหลี่จ้าน ตันจี้ และคนอื่นๆ นั้น เขาย่อมเน้นการหยิบยกความผูกพันขึ้นมากล่าวเป็นสำคัญ ส่วนคนอย่างอ้วนจง โจวซิน ลู่คัง ที่ไม่เคยพบพาน ไม่เคยรู้จักมาก่อน ก็จำต้องมุ่งสร้างความสัมพันธ์เป็นหลัก —— เมื่อมองอีกแง่หนึ่ง การที่ซุนเจินส่งผู้ถือสารไปยังหัวเมืองใกล้เคียงในครานี้ มิใช่เพียงเพื่อขอยืมเมล็ดพันธุ์ข้าวกับสิ่งของต่างๆ เท่านั้น หากยังเป็นการ “แสวงหาพันธมิตรทางการเมือง” ไปพร้อมกันด้วย
เมื่อเทียบกับอ้วนเสี้ยว อ้วนสุด โจโฉ และคนอื่นๆ แล้ว รากฐานทางการเมืองของซุนเจินนั้นอ่อนแอเกินไปยิ่งนัก
อย่าว่าแต่พี่น้องอ้วนเสี้ยวอ้วนสุดเลย ต่อให้เทียบกับโจโฉและคนอื่นๆ ก็ตาม ด้วยที่ตระกูลซุนต้องประสบภัยจากคดีคุมขังนักปราชญ์ ก่อนหน้าซุนเจิน ตระกูลนี้มิเคยมีผู้ใดได้รับราชการทั้งในราชสำนักหรือหัวเมืองมาหลายปี ส่งผลให้อิทธิพลทางการเมืองของซุนเจินมิอาจเทียบเคียงพวกเขาได้เลย