แน่ละว่าโตเกี๋ยมเป็นข้าหลวงมณฑล แน่ละว่าซุนเจินเป็นเพียงเจ้าเมืองระดับนายกอง ทว่ากิตติศัพท์ของซุนเจินหาได้ด้อยไปกว่าโตเกี๋ยมไม่ อีกทั้งยังเคยมีผลงานศึกอันสะเทือนเลื่องลือ กับผลราชการอันประจักษ์แจ้ง เรียกได้ว่าชำนาญสรรพกำลังทั้งบุ๋นบู๊ ที่สำคัญยิ่งคือในอาณัติของเขายังมีนายทหารราบและพลทหารม้าเลื่องชื่อนับพันนาย หากเกิดเหตุวุ่นวายขึ้นในท้องที่ ก็ย่อมกลายเป็นขุมกำลังสำคัญซึ่งมีน้ำหนักต่อชะตากรรมแห่งมณฑลชีจิ๋วได้ แม้แต่โตเกี๋ยมเองก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นในตัวเขาอยู่บ้างเพราะเหตุนี้
เมื่อตริตรองเช่นนี้ การคบหากับซุนเจินก็หาได้มีข้อเสียใดไม่ กลับเป็นดังที่ฉินซงว่าไว้ ล้วนมีแต่คุณประโยชน์ยิ่ง
ทรัพย์สมบัติของตระกูลบิต๊กมั่งคั่งมหาศาล ย่อมเป็นที่โลภหมายของผู้คน ไม่อาจจะฝากความหวังไว้กับหนทางเดียวได้ จำต้องหาทางถอยให้ครอบครัวตนอีกทางหนึ่ง เสาะหาผู้สนับสนุนภายนอกที่เข้มแข็ง
เมื่อคิดทบทวนมาทั้งราตรี แลหารือกับบิฮองและพรรคพวกแล้ว บิต๊กจึงตกลงใจ: ยอมตอบรับคำร้องขอยืมของของฉินซง
ฉินซงล่ำลาบิต๊ก กลับคืนสู่เมืองกังเหลง
ครั้นได้พบซุนเจิน เขาก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เรื่องสำเร็จแล้วขอรับ! หาเพียงแต่บิต๊กยอมให้ท่านยืมเมล็ดข้าวพันธุ์ โคไถนา และเครื่องมือทางการกสิกรรมเท่านั้น ยังยินยอมให้ยืมแก่ท่านเจ้าเมืองอีกห้าพันถังข้าวด้วย”
“ยังยินยอมให้ข้ายืมข้าวอีกห้าพันถังรึ?”
“เป็นเช่นนั้นขอรับ”
ไม่แปลกที่บิต๊กมักกังวลว่ามีคนในแคว้นหมายจะช่วงชิงทรัพย์สมบัติของเขา เมื่อฟังคำของฉินสง ซุนเจินถึงกับตาแดง ไม่อาจห้ามใจถอนหายใจพลางว่า “ตระกูลบิร่ำรวยเป็นยิ่งนัก!”
หน่วยต้านของราชวงศ์ฮั่นแบ่งเป็นต้านใหญ่และต้านเล็ก ข้าวที่บิต๊กหยิบยืมเพิ่มให้ซุนเจินห้าพันต้านนี้ ย่อมนับตามต้านใหญ่แน่ ห้าพันต้านใหญ่ก็หนักกว่าหนึ่งล้านชั่ง หากปันให้คนละครึ่งชั่งต่อวัน จะเลี้ยงดูคนได้ห้าพันคนตลอดปี หรือหนึ่งหมื่นคนนานครึ่งปี โดยไม่ต้องไปหาเบียดที่อื่นอีก ดังนั้นเพียงได้ข้าวห้าพันต้านนี้มา เสบียงสำรองจำเป็นสำหรับการทำนาทหารของซุนเจินก็ครบถ้วนแล้ว