ซุนเจินและซุนเกี๊ยนขึ้นที่สูงสังเกตการณ์การรบ
ขวัญทหารตั๋งแม้จะตกต่ำ แต่บรรดาทหารที่ตั๋งโต๊ะนำมาด้วยล้วนเป็นหน่วยหัวกะทิ ทั้งมีเขาคอยบัญชาการอยู่ด้วยตนเอง การรบดำเนินถึงยามอู่ แม้สวี่จ้งและเทียเภาจะบุกอย่างดุดัน รุกคืบไปทีละก้าว แต่ก็ยังไม่อาจตีแนวรบตั๋งแตกได้
ซุนเจินกล่าวกับซุนเกี๊ยนว่า “หากเราจับหรือสังหารตั๋งโต๊ะได้ ดินแดนฟากตะวันตกของลกเอี๋ยงไปจรดเตียงอันก็จะสงบราบคาบโดยไม่ต้องรบอีก!”
ฮ่องเต้ถูกตั๋งโต๊ะส่งไปยังเตียงอันแล้ว รอบนอกเตียงอันและจุดยุทธศาสตร์ตามเส้นทางจากลกเอี๋ยงไปเตียงอันบัดนี้ล้วนมีทหารตั๋งตั้งรักษา หากในศึกวันนี้สามารถจับเป็นหรือสังหารตั๋งโต๊ะได้ หาเพียงทหารตั๋งที่ตั๋งโต๊ะทิ้งไว้ในลกเอี๋ยงกับด่านน้อยใหญ่ใกล้เคียงไม่ แม้แต่ทหารตั๋งในเตียงอันและตามเส้นทางก็จะกลายเป็นมังกรไร้หัว อาจปราบให้สงบลงได้โดยง่าย
เห็นความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ยศปรากฏอยู่ตรงหน้า ซุนเกี๊ยนใจเต้นรัวจึงกล่าวเสียงดังว่า “เจินจือ ข้าจะนำทหารออกรบเอง!”
“ท่านไปตีตั๋งโต๊ะด้วยตนเองเถิด ส่วนข้าจะนำทหารอ้อมไปทางด้านข้างและด้านหลังกองทัพตั๋ง เพื่อตัดทางถอยของมัน”
ซุนเจินกับซุนเกี๊ยนจึงลงจากที่สูงไปยังกองทัพด้วยกัน ต่างแยกย้ายจัดกำลังพล ซุนเกี๊ยนนำหน่วยของตนไปหนุนสวี่จ้งกับเทียเภา ขณะซุนเจินพาทหารกองประจำกายของตนอ้อมผ่านเหล่าสวนป่าและสุสานหลวงที่ตั้งอยู่รอบค่ายตั๋งโต๊ะ มาสกัดเส้นทางหนีของตั๋งโต๊ะ
ซุนเจินนำกำลังเดินทัพอยู่ราวสองชั่วยาม ครั้นถึงยามบ่ายก็เคลื่อนมาถึงพื้นที่เหมาะสมแก่การตั้งค่ายจัดกระบวนทัพแห่งหนึ่ง
ที่แห่งนี้เป็นพื้นราบ มองเห็นได้กว้างขวาง อยู่ห่างจากแนวรบของตั๋งโต๊ะและของแม่ทัพนายกองตั๋งคนอื่น ๆ ไม่ไกลนัก จุดไกลสุดราวสิบถึงยี่สิบลี้ จุดใกล้สุดราวสิบลี้เท่านั้น ที่วิเศษคือตำแหน่งนี้หันเข้าปะทะแนวรบของตั๋งโต๊ะพอดี
ซุนเจินจึงให้หยุดกองทัพ สั่งกำลังพลจัดกระบวนทัพเตรียมกำศึกอยู่ ณ จุดนั้น