เมื่อรับจูกัดเหลียงเขามาจวน ซุนเจินก็ดีใจจนถึงกับเสียอาการเล็กน้อย ที่แท้แล้วเหตุผลหาใช่เพราะพรสวรรค์ของขงเบ้งแต่เพียงผู้เดียว
จูกัดเหลียงอายุเพียงสิบสองปีในปีนี้ ต่อให้จากนี้ไปเขาจะติดตามซุนเจินอย่างแน่วแน่ แต่กว่าซุนเจินจะใช้กำลังความสามารถของเขาได้ ก็ยังต้องรออีกอย่างน้อยเจ็ดแปดปี และด้วยข้อจำกัดด้านการสั่งสมประสบการณ์ จูกัดเหลียงในตอนนั้นแม้จะใช้การได้ ก็ยากจะรับผิดชอบภารกิจสำคัญใหญ่ อย่างมากก็แค่ช่วยวางแผนกลยุทธ์ทางการทหารได้ กล่าวคือ หากต้องการจะให้จูกัดเหลียงได้แสดงบทบาทอย่างเต็มที่ ระยะเวลาสิบปีก็ยังนับว่าน้อย
อีกทั้งต่อให้ใช้ความสามารถของจูกัดเหลียงได้เต็มที่ในอีกสิบปี ในเวลานั้น บรรดาซุนฮก ซุนฮิว ซีจื้อไฉ กุยแก สวีจัว เป็นต้น ก็ผ่านการศึกมาหลายปี ความสามารถย่อมเหนือชั้นกว่าปัจจุบันนี้มาก นั่นก็คือกล่าวได้ว่า ในเวลานั้นมีจูกัดเหลียงก็ไม่มากมาย ขาดจูกัดเหลียงก็ไม่เลวร้าย
ดังนั้น ที่ซุนเจินดีใจจนเกือบเสียอาการ จึงหาใช่เพราะความสามารถของจูกัดเหลียงแต่เพียงผู้เดียว
สาเหตุที่แท้จริงมีสองประการ: เตียวหยุนและจูกัดเหลียงล้วนเป็นบุคคลที่ซุนเจินค่อนข้างชื่นชอบ นี่คือหนึ่ง; ดังที่เขากล่าวกับบุตรชายจี้เซี่ยว่า 'วันนี้บิดาเจ้าได้จัดหาความสามารถระดับอัครมหาเสนาบดีมาให้เจ้าแล้ว' ชีวิตคนเจ็ดสิบปีหาได้ยากมาแต่โบราณ ออกศึกต่อเนื่อง กินนอนแร้นแค้น สภาพความเป็นอยู่ขณะนี้ก็เทียบไม่ได้กับชาติก่อนของซุนเจิน ซุนเจินย่อมหวังให้อายุยืนยาว แต่หากเป็นไปไม่ได้จริง ๆ เช่นนั้นอีกสี่สิบปีข้างหน้า จูกัดเหลียงเพิ่งจะเลยห้าสิบ ซึ่งเป็นช่วงวัยทองทางการเมือง ก็เพียงพอจะช่วยบุตรชาย หรือแม้แต่หลานชายของเขาได้ นี่คือสอง
ตามความเป็นจริง ย่อมมียอดคนผลัดเปลี่ยนกันไปในแต่ละยุค สาเหตุประการที่สองที่ทำให้ซุนเจินเสียอาการเล็กน้อยนั้น ช่างคิดการณ์ไกลเกินไปหน่อย
จะไกลหรือใกล้ก็เถิด การมาถึงของสามพี่น้องจูกัดกิ๋น ทำให้ซุนเจินอารมณ์ดีอยู่นานหลายวัน