เอี๊ยงเปียวได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ท่านกับข้ารู้จักมักคุ้นกันมานาน ข้าเป็นคนเช่นไร ท่านยังไม่รู้อีกหรือ ข้าใช่ผู้ละโมบลาภยศสรรเสริญหรือไม่ ท่านเคยได้ยินบ้างหรือไม่ ‘ความมั่งคั่งและยศศักดิ์จากทางมิชอบ แก่ข้าแล้วเป็นดั่งเมฆาลอย’!”
“หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดท่านเอี๊ยงจึงมีสีหน้าลำบากใจ ราวกับไม่เต็มใจถวายฎีกาต่อราชสำนัก ขอให้แต่งตั้งอ้วนเปิ่นฉูเป็นไท่เว่ยเล่า”
เอี๊ยงเปียวกล่าวด้วยความจริงใจว่า “ข้ามิปิดบังท่าน ความจริงข้าลำบากใจในเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่ที่ลำบากใจนั้น หาใช่เพราะเห็นแก่ลาภยศอันจอมปลอมไม่”
“เพราะเหตุใดหรือ”
เอี๊ยงเปียวตอบว่า “หนึ่งคือ อ้วนเปิ่นฉูมีจิตคิดร้ายอย่างน่าสงสัยจริง สองคือ ก่อนหน้านี้ซุนเจินเจินจือได้ถวายฎีกาขอให้ราชสำนักแต่งตั้งเขาเป็นมหาขุนพลแล้ว หากพวกเราขอให้ราชสำนักแต่งตั้งเขาเป็นไท่เว่ยอีกเล่า เช่นนั้นพวกเราจะมิกลายเป็นเช่นเดียวกับซุนเจินเจินจือ เสมือนร่วมหลุมเดียวกัน หาแตกต่างไม่หรือ” กวาดตามองคนทั้งหลายแล้วถอนใจ “นี่และคือความลำบากใจของข้า”
คำว่า ‘สองคือ’ ที่เอี๊ยงเปียวเอ่ยดูราวกับเข้าใจยากอยู่บ้าง แต่เหล่าขุนนางในโถงล้วนเข้าใจความหมายได้ดี
เขาหมายความว่า ก่อนหน้านี้ซุนเจินเพื่อให้ได้เป็นขุนพลรถศึก จึงได้ยกตำแหน่งมหาขุนพลให้แก่อ้วนเสี้ยว ฉะนั้นหากบัดนี้เอี๊ยงเปียวและพวกเพื่อคานอำนาจซุนเจิน ได้ยกตำแหน่งไท่เว่ยให้แก่อ้วนเสี้ยวบ้าง แม้จุดประสงค์ของเอี๊ยงเปียวคือการบั่นทอนอำนาจซุนเจิน ซึ่งต่างจากจุดประสงค์ตอนที่ซุนเจินยกตำแหน่งมหาขุนพลโดยสิ้นเชิง ทว่าทางกลวิธีแล้วกลับคล้ายคลึงกันนัก
คนผู้นั้นฟังคำตอบของเอี๊ยงเปียวแล้วพลันหัวเราะออกมา กล่าวว่า “ท่านเปียว ท่านก็ไม่ใช่คนดื้อด้านใยจึงมีดำริเช่นนี้เล่า เพื่อราชสำนัก เพื่อฝ่าบาท ชั่วคราวใช้แผนตามความสะดวกก่อน เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะกระทำมิได้ ดังที่ว่า ‘ผู้เป็นปราชญ์ย่อมปรับเปลี่ยนตามกาล กระทำการให้เหมาะแก่รูปการณ์’ ก็คือสิ่งนี้”
เอี๊ยงเปียวได้ฟังกลับไม่เห็นพ้อง แต่ก็มิได้โต้แย้ง ลูบเคราสีดอกเลางอกเงียบไปอีกครั้งเท่านั้น