เทียบกับสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของเฉินจื่อแล้ว สีหน้าของซุนเจินดูผ่อนคลายกว่ามาก
เขายิ้มบางพลางย้อนถามเฉินจื่อ กล่าวว่า "เหตุใดฮูหยินจึงถามข้าเช่นนี้"
เฉินจื่อกล่าวว่า "เพราะหม่อมฉันได้ยินข่าวลือว่า เรื่องนี้เป็นการบงการของท่าน"
ซุนเจินกล่าวว่า "ฮูหยิน หากข้าบอกว่าเบื้องหลังเรื่องนี้หาใช่การบงการของข้าไม่ หากแต่เป็นเจตนาของจื้อไฉและผู้อื่น ฮูหยินจะเชื่อหรือไม่"
เฉินจื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ส่ายศีรษะ กล่าวว่า "หม่อมฉันย่อมไม่เชื่อ"
เรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ หากไร้ความเห็นชอบจากซุนเจิน ซีจื้อไฉและคนอื่น ๆ ย่อมไม่มีทางอาจทูลฎีกาต่อราชสำนักเป็นการส่วนตัวได้
ซุนเจินหัวเราะ กล่าวว่า "ในเมื่อฮูหยินไม่เชื่อ แล้วจะถามข้าอีกไย" แล้วจึงรับอย่างตรงไปตรงมา "ถูกต้อง เบื้องหลังเรื่องนี้ก็มีเจตนาของข้าอยู่ด้วยเช่นกัน ข้ามิปิดบังฮูหยิน เรื่องนี้ ข้ากับจื้อไฉ เหวินรั่ว แล้วก็ฉางเหวิน พวกเราร่วมกันหารือตกลงมา!"
เฉินจื่อเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ท่านเจ้าคะ เหตุใดจึงต้องยื่นฎีกาขอให้ราชสำนักปลดใต้เท้าไท่เว่ยหยางเล่า? ใต้เท้าไท่เว่ยหยาง ตระกูลของเขาสืบทอดตำแหน่งสามก๋งมาถึงสี่ชั่วอายุคน ตัวเขาเองทั้งในและนอกราชสำนักก็ล้วนมีเกียรติคุณ ได้รับความเคารพนับถือจากขุนนางชั้นสูง เหล่าขุนนางทั้งหลาย และบัณฑิตในท้องถิ่น ทั้งในยามที่ตั๋งโต๊ะ ลิฉุย กุยกี ผลัดกันสร้างความปั่นป่วนแก่ราชสำนัก ใต้เท้าไท่เว่ยหยางก็ยังยึดมั่นในความภักดี กล่าวถ้อยคำเที่ยงตรง ไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย จึงยิ่งได้รับความนับถืออย่างสูงจากเบื้องบนคือฝ่าบาท ลงไปจนถึงเหล่าคนดีทั้งในและนอกราชสำนัก แต่นี่เมื่อใต้เท้าไท่เว่ยหยางมิได้มีความผิดสิ่งใดเลย ท่านกลับให้ซีจงและคนอื่นๆ ยื่นฎีกาต่อราชสำนัก ปลดใต้เท้าหยางจากตำแหน่งไท่เว่ย ท่านเจ้าคะ ท่านไม่เกรงหรือว่า จะนำมาซึ่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากทั้งในและนอกราชสำนัก?"
ด้านข้าง อู๋ซื่อและถังเอ๋อร์ เนื่องด้วยการวางหมากเดินหนึ่ง ได้เกิดการปะทะกันช่วงสั้น ๆ ซุนเจินหันหน้าไปมองแวบหนึ่ง ฉับพลันก็หันสายตากลับมา ยิ้มพลางถามเฉินจื่อว่า "คำวิพากษ์วิจารณ์อันใดหรือ"