ในรัชสมัยของฮั่นซุ่นตี้แห่งราชวงศ์เรา ห่างจากปัจจุบันราวหกเจ็ดสิบปีก่อน ก็มีเจ้าเมืองผู้หนึ่งนามว่าอู๋จือ เป็นชาวเมืองไท่ซาน ได้เป็นเจ้าเมืองปาจวิ้น
เจ้าเมืองอู๋แห่งปาจวิ้นผู้นี้ เมื่ออยู่ในตำแหน่งที่ปาจวิ้น บ้านเมืองสุขสงบ เก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์แทบทุกปี ฉะนั้นเขาจึงได้รับความรักจากเหล่าปัญญาชนและราษฎรท้องถิ่น ชาวเมืองขับขานว่า “สายลมยามอรุณพัดพลิ้ว สายฝนหลั่งรินรดต้นกล้า เจ้าเมืองของเราเอาใจใส่กิจธุระ ราษฎรจึงสุขสมบูรณ์” หลังจากเจ้าเมืองอู๋ผู้นี้พ้นจากตำแหน่งที่ปาจวิ้น ชาวเมืองยังคงคิดถึง กล่าวว่า “มองไกลไม่เห็น ใจคอยหวนละห้อย พระบุญคุณมิอาจลืม รำลึกอยู่ในใจชั่วนิรันดร์”
บทเพลงสองบทที่ว่ามานี้ ถ้อยคำประณีต คล้องจองถูกต้องตามฉันทลักษณ์ ชัดเจนว่าเป็นผลงานของบัณฑิตปาจวิ้น อาจจะเป็นฝีมือของเสมียนในจวนของเจ้าเมืองอู๋ผู้นี้ก็เป็นได้ หาใช่เพลงที่ชาวบ้านไร้การศึกษาร้องขึ้นเองตามใจไม่ แต่ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยเจ้าเมืองอู๋ผู้นี้ก็ยังมีชื่อเสียงสืบมาจนทุกวันนี้
เมื่อเทียบกับเจ้าเมืองอู๋แห่งปาจวิ้นผู้มีนามและตำแหน่งเดียวกัน อู๋จือเจ้าเมืองจี้อินในปัจจุบันนี้ ช่างดูด้อยกว่าไปไม่น้อย
พูดตามความจริงแล้ว ผู้ใดก็ตามที่สามารถดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองในหัวเมืองใหญ่อย่างกุนจิ๋วหรืออิจิ๋วได้ นับร้อยปีมานี้ล้วนเป็นผู้มีความสามารถโดดเด่น บ้างมีความสามารถเหนือคนธรรมดา บ้างมีคุณธรรมและชื่อเสียงสูงส่ง อย่างต่ำก็ต้องมีภูมิหลังเป็นตระกูลผู้มีอำนาจ ด้วยว่ากุนจิ๋วและอิจิ๋วเป็นถิ่นวัฒนธรรมรุ่งเรือง ผู้คนไม่เคยขาดแคลนบัณฑิตผู้คงแก่เรียนและนามอุโฆษจากวงเสวนาวิพากษ์ ผู้ที่ไม่มีฝีมือจริง ไม่อาจยืนหยัดอยู่ที่นี่ได้