ในยามราตรี เมื่อก้าวออกจากจวนของอ้วนสุด หิมะโปรยปรายลงมา สายลมเย็นเสียดแทงถึงกระดูก
ซูเส่าถามหยางหงว่า “ท่านตั้งใจจะไปยังเตียงอัน และยังสั่งให้เจ้าอยู่รักษาการณ์ที่น่ำเอี๋ยง เพื่อคอยขัดขวางกองทหารรถรบและเล่าเปียว นี่เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก เต๋อเย่ เหตุใดเจ้าจึงไม่ห้ามท่าน มิให้ล้มเลิกความคิดนี้ เหตุใดสุดท้ายกลับเงียบไม่พูดอะไรเลยเล่า?”
หยางหงมองซูเส่าตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วจ้องนิ่งอยู่นานโดยไม่เอ่ยวาจา
ซูเส่าถูกมองจนขนลุก จึงถามว่า “ข้าถามเจ้า เหตุใดไม่ตอบ จ้องข้าทำไม?”
ครั้งก่อนที่อ้วนสุดไม่ยอมรับพระบัญชาให้เข้าวัง ไปเข้าเฝ้าเล่าเหียบก็เช่นกัน ซูเส่าคัดค้านอย่างรุนแรง แต่ในเวลานั้นมิได้โต้แย้งอ้วนสุดอย่างเต็มที่ กลับมาหยางหงหลังออกจากจวน แล้วติดตามไปถามหยางหงว่าเหตุใดจึงไม่ห้ามอ้วนสุด คราวนี้ก็เป็นเช่นเดียวกันอีก เมื่อครู่ในห้องโถง หยางหงยังพอจะทัดทานอ้วนสุดอยู่บ้าง เพียงแต่อ้วนสุดไม่ฟัง แต่ซูเส่าแทบจะไม่ได้เอ่ยปากอะไรเลย ส่วนในเวลานี้กลับมาถามหยางหงว่าทำไมไม่ห้ามอ้วนสุด ให้เขาเลิกคิดที่จะไปเตียงอัน
หยางหงจึงย้อนถามซูเส่าว่า “เมื่อครู่ในห้องโถง เจ้ามิได้ทัดทานท่านขุนพลซ้ายมากนักเช่นกันมิใช่หรือ?”
ชูเซ่ากล่าวว่า “ข้าไม่ถนัดเจรจา ต่อให้เข้าไปทัดทาน ท่านแม่ทัพซ้ายก็คงไม่ยอมฟัง!”
“ท่านแม่ทัพซ้ายไม่ฟังเจ้า แล้วจะฟังข้าหรือ?”
ชูเซ่าอยากจะเอ่ยว่า “ตำแหน่งของเจ้ากับข้ามิเท่าเทียมกัน” หยางหงเป็นฉางฉื่อ นับว่ามีตำแหน่งสูงสุดในหมู่เสมียนทั้งหลายในจวนของอ้วนสุด ใช่ที่ชูเซ่าจะเทียบเคียง ทว่าเมื่อหวนคิดอีกที นิสัยของอ้วนสุดนั้น หากเขาตัดสินใจไปแล้ว คำทัดทานของชูเซ่าย่อมไม่ถูกฟังเป็นแน่ แต่ต่อให้หยางหงเป็นฉางฉื่อ คำพูดของหยางหง อ้วนสุดก็ไม่แน่ว่าจะยอมฟัง