ตอนที่ 672 — รู้แจ้งว่าคุณงามความดีหาใช่สร้างได้ง่าย ปราชัยแล้วไม่ย่อท้อ นั่นแหละผู้กล้าแท้
วันนั้น โจโฉยกทัพมาถึงริมฝั่งแม่น้ำเปี้ยนสุ่ย ณ สิงหยาง
เส้นทางสัญจรหลักที่เชื่อมระหว่างลกเอี๋ยงกับซานตงมีอยู่สี่สายด้วยกัน หนึ่งคือท่าข้ามเมิ่งจิน ใช้ข้ามฮองโหเข้าสู่กิจิ๋ว สองคือเส้นทางหวนหยวนกวาน ซึ่งก็คือด่านหวนหยวนที่อยู่ตรงรอยต่อระหว่างเหอหนานอิ๋นกับเมืองเองฉวน ใช้ข้ามเขาซงซานเข้าสู่มณฑลอิจิ๋ว อีกสายหนึ่งคือทางที่ซุนเจินกับซุนเกี๊ยนใช้ คือเส้นทางจากอำเภอเหลียงไปด่านอี้เชวี่ย เป็นถนนใหญ่ที่ตรงมาจากเกงจิ๋วและตอนใต้ของเองฉวนสู่ลกเอี๋ยง สายสุดท้ายก็คือซิงหยางนี่แหละ
หากออกจากลกเอี๋ยงไปทางตะวันออก เลียบหุบเขาอีลั่วผ่านเอี่ยนซือและก่งเซี่ยน ทะลุซื่อสุ่ยกับหุบเขาซิงหยาง (ก็คือเส้นทางช่องเขาด่านโฮ่วเหลากวาน) ก็จะตรงลงไปถึงเจิ้งและเปียนได้
คอขวดของเส้นทางนี้อยู่ตรงแนวตั้งแต่ด่านซื่อสุ่ยมาจนถึงซิงหยางนั่นเอง
ด้วยเหตุนี้ ก่อนที่โจโฉจะมาถึงซิงหยาง ชีหยงอาจยังไม่ยกทัพเข้าโจมตีใหญ่ แต่เมื่อเขามาถึงซิงหยางแล้ว ชีหยงก็จำเป็นต้องเข้าโจมตี มิเช่นนั้นก็เท่ากับปล่อยให้โจโฉผ่านแนวป้องกันทางตะวันออกของลกเอี๋ยงไปได้อย่างง่ายดาย แล้วมุ่งหน้าต่อไปทางตะวันตกจนถึงลกเอี๋ยง พื้นที่แทบจะเป็นหนทางราบโล่งไม่มีขวากหนาม
ประการหนึ่ง เมื่อโจโฉมาถึงที่นี่แล้ว ชีหยงก็จำต้องเปิดฉากโจมตีขนานใหญ่เพื่อสกัดกั้น อีกประการหนึ่ง ย่านนี้ก็เป็นพื้นที่อันตราย โดยมากตั้งอยู่ในช่องแคบของที่ราบดินเหลืองริมฝั่งใต้ของฮองโห คราใดฝนตกก็จะเฉอะแฉะยากลำบากยิ่งนัก กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ สำหรับผู้เจนจบพิชัยสงครามแล้ว ที่นี่เป็นจุดเหมาะยิ่งสำหรับการโต้กลับของฝ่ายตั้งรับ
ด้วยเหตุนี้ ชีหยงจึงเลือกที่นี่เป็นที่ตั้งรับและโจมตีโจโฉอย่างขนานใหญ่