จงฮิวแม้จะเป็นคนแข็งกร้าวและเคร่งครัด แต่ก็มิใช่ผู้ไม่รู้จักพลิกแพลง ที่เขาขัดขวางซุนเจินอย่างรุนแรงเช่นนี้ หนึ่งเป็นเพราะพันธกิจในหน้าที่ แต่อีกสาเหตุหนึ่งก็เพราะเขากับซุนเจินมีมิตรภาพอันลึกซึ้ง
การขัดพระราชโองการเข้านครหลวง ทั้งยังนำกองทัพเข้าไปด้วย ถือเป็นการล่วงละเมิดเบื้องบน แม้จะมิใช่การกบฏ แต่ก็แทบไม่ต่างกัน ในฐานะขุนนาง จะกระทำการอกตัญญูเช่นนี้ได้อย่างไร
จงฮิวกับซุนเจินรู้จักกันมานานหลายปี ฉางเสอกับเองอิมห่างกันเพียงไม่กี่สิบลี้ ผู้ใหญ่ในตระกูลก็สนิทสนมกัน นับว่าเป็นสหายร่วมสำนัก ทั้งยังเคยรับราชการในอำเภอเดียวกัน และยังเป็นเพื่อนร่วมงานกันอีก ด้วยทั้งหน้าที่การงานและความสัมพันธ์ส่วนตัว ด้วยเหตุผลและน้ำใจ จงฮิวรู้สึกว่าตนมีหน้าที่ต้องห้ามปรามซุนเจินมิให้กระทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้
ซุนเจินได้แต่มองดูเขาที่เอากระบี่พาดคอตนเองอย่างจนใจ พลางส่งสัญญาณให้เตียนอุยและเตียวหยุนเข้าไปแย่งกระบี่จากมือเขา ทว่าจงฮิวช่างไหวพริบดีนัก รู้ทันความคิดของซุนเจิน ก่อนที่เตียนอุยและเตียวหยุนจะขยับเข้าไปแม้เพียงครึ่งก้าว เขาก็ออกแรงกดกระบี่ จนเกิดรอยเลือดที่ลำคอแล้ว
“หยวนฉาง ข้ามิได้บอกเจ้าแล้วหรือ ข้ามิได้คิดจะขัดรับสั่งฝ่าโองการ เพียงแต่เป็นห่วงใต้เท้าตั๋งโต๊ะเท่านั้น”
“อย่าได้กล่าวอีกเลย! ข้าเพียงถามเจ้าคำเดียวว่า เจ้าจะถอนทัพ หรือจะเดินหน้าต่อ?”
ดูท่าทีของจงฮิวเช่นนี้ หากซุนเจินตอบว่า “เดินหน้าต่อ” เขาก็อาจจะเชือดคอตนเองด้วยกระบี่จริง ๆ
ต่อให้ความเป็นไปได้นั้นอาจมีน้อย แต่ซุนเจินก็มิอาจเสี่ยงได้
หากจงฮิวเชือดคอตนเองขึ้นมาจริง ซุนเจินก็จะต้องถูกครหาว่า “หวังดีแต่กลับได้ชื่อร้าย” แน่
ซีจื้อไฉเดิมอยู่แนวหน้ากองทัพ พอทราบข่าวก็รีบรุดมา ครั้นเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ตกตะลึง จึงถามว่า “นี่มันอันใดกัน?”