เพิ่มอัปเดตตามยอดโหวต 100 เสียง
——
ครั้นรุ่งขึ้น ข่าวเล่าลือจากทำเนียบเจ้าเมืองว่า หลี่ฮูกับเหล่าผู้ช่วยถึงแก่กรรมด้วยโรคปัจจุบันทันด่วน
ข่าวนี้แพร่ออกไป ข้าราชการ บัณฑิต และผู้มีฝีมือในบังคับบัญชาต่างปรบมือโห่ร้องบ้าง กังขาอยู่ในใจบ้าง
วุยกุ้นปกครองราวสิบกว่าอำเภอ ในแต่ละอำเภอย่อมมีทั้งคนที่ประจบสอพลอขุนนางใหญ่ และบัณฑิตสายตงฉิน หลี่ฮูหมอบราบต่อเจ้าเหรัน แต่ไหนแต่ไรใช้อำนาจฉ้อฉลผิดกฎหมาย ถูกบัณฑิตผู้ซื่อตรงเที่ยงธรรมไม่น้อยชิงชังขุ่นแค้นมานาน บัดนี้ได้ข่าวว่า ‘ตายกลางคุกด้วยโรค’ บัณฑิตเหล่านั้นล้วนรีบเร่งบอกต่อกัน ดีอกดีใจนัก
ในโลกทุกวันนี้แม้อำนาจจะตกอยู่กับขันทรชน ทว่ามวลวิพากษ์กลับถูกชี้นำโดยสายตงฉิน เมื่อบัณฑิตสายตงฉินต่างยินดีปรบมือให้กับ ‘การตายด้วยโรค’ ของหลี่ฮู เช่นนี้ แม้ในบังคับบัญชาจะมีคนเคลือบแคลงว่าหลี่ฮูกับผู้ช่วยมิได้ตายเพราะโรค ก็จำเป็นต้องหุบปากเงียบ
ซุนเจินทราบดีว่าในบังคับบัญชาจักต้องมีผู้ระแวงสาเหตุมรณกรรมของหลี่ฮูกับผู้ช่วย เพื่อมิให้เกิดความยุ่งยากภายหน้า เขาจึงออกคำสั่งให้นำคำให้การที่ ‘หลี่ฮูยอมรับส่งคนไปลอบฆ่าหลี่เซียง’ กับหลักฐานความผิดทั้งหลายที่หลี่ฮูเคยก่อไว้ ทั้งฉ้อราษฎร์บังหลวง เบียดเบียนราษฎร มาจารึกลงหนังสือ ปิดประกาศไว้หน้าทำเนียบ แล้วยังให้เสมียนกองคัดลอกหลายฉบับ ส่งไปยังอำเภอต่างๆ ในบังคับบัญชา สั่งให้แต่ละอำเภอเอาไปปิดไว้ที่ผนังด้านนอกศาลาว่าการ
คำประกาศเยี่ยง ‘สารประณามโทษทรชน’ ฉบับนี้ร่างโดยอาลักษณ์บันทึกเฉินอี๋
เฉินอี๋เปี่ยมวาทศิลป์ บทความพลีแผ่นเดียวทำให้หลี่ฮูกลายเป็นรูปจำแลงของ ‘สี่ทรชนบรรพกาล’ โฉดชั่วสุดคณนา เป็นเดนมนุษย์ต่ำกว่าสัตว์เดรัจฉาน โทษานุโทษสุดจะพรรณนา สวรรค์ก็มิอาจอภัย ต่อให้ผู้ที่เคยมีใจเมตตาอยู่บ้างเมื่อได้อ่านตัวบทนี้แล้วก็ยังต้องกล่าวว่า ผู้นี้ตายเสียได้ก็ดี
เจ้าเหรันได้รับทราบข่าวนี้ช้าไป
คนในจวนของเจ้ากลัวเขาระเบิดโทสะอีก ไม่กล้าเอ่ยบอก สุดท้ายเด็กรับใช้ปากพล่อย ผู้หนึ่งหลุดปากพูด ถึงได้รู้เรื่อง