เป็นการอัปเดตเพิ่มเติมสำหรับคะแนนโหวต 75 เสียง -- --
——
กงเม่าเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ กลับถูกซุนเจินทำลายชื่อเสียงจนย่อยยับ เจ้าเหรันรู้สึกถูกหยามเกียรติอย่างสาหัส โทสะพลุ่งพล่าน
โทสะและความอัปยศของเขามิได้เกิดเพราะเห็นแก่กงเม่า กงเม่าและหลี่หู่นั้นล้วนเป็นเพียงสุนัขรับใช้ของตระกูลจ้าว จะมีจุดจบเช่นไร เจ้าเหรันหาได้ใส่ใจไม่ หากแต่ “จะตีหมาต้องดูหน้าเจ้าของ” ซุนเจินจับหลี่หู่ก่อน แล้วตามมาทำลายกงเม่า ผ่านมืออำมหิตคราแล้วคราเล่า มันมิเห็นหัวตระกูลจ้าวแม้แต่น้อย โทสะบดบังสติ เจ้าเหรันจึงเรียกประชุมที่ปรึกษาอีกครา หมายจะรวบรวมพรรคพวกบุกเข้าสังหารที่ว่าการเมือง
เจ้าเหรันทำตามอำเภอใจมานาน แต่คำสั่งนี้สร้างความอกสั่นขวัญแขวนแก่ลูกน้องที่มีสมองอยู่บ้าง พวกเขาพูดจนน้ำลายแห้ง สุดท้ายจึงยับยั้งเขาไว้ได้ เจ้าเหรันบันดาลโทสะว่า “ตระกูลข้าทรงเกียรติทั่วแว่นแคว้น บัดนี้ถูกไอ้หนูเมืองอิจิ๋วเหยียบย่ำอัปยศถึงเพียงนี้ จะให้ก้มหน้ายอมทนหรือไร?”
ที่ปรึกษาคนหนึ่งกล่าวว่า “ไอ้หนุ่มอิจิ๋วนั้นโง่เขลาโอหัง ดื้อด้านทำผิดวิสัย ไม่ช้าก็ต้องมีผลสนอง นายน้อยเกียรติยศสูงส่ง เหตุใดต้องไปถือโทษกับมันด้วย?”
“อัดอั้นตันใจเช่นนี้ ข้ายังมิหายแค้น!”
“ไม่ทราบว่านายน้อยต้องการระบายโทสะอย่างไร?”
“ช่วยหลี่หู่ออกมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”
“ด้วยความคิดของข้าน้อย เรื่องเร่งด่วนเฉพาะหน้า หาใช่การช่วยนายอำเภอหลี่ออกจากเรือนจำไม่”
“เพราะเหตุใด?”
“แม้หลี่เฉิงจะถูกจับเข้าคุก แต่นายเป็นขุนนางระดับหกร้อยซื่อของมณฑลและแคว้น เด็กอิจิ๋วนั่นต่อให้อยากสังหารเขา ก็มิอาจสังหารได้ในชั่วพริบตา เซ่าจวินค่อย ๆ คิดหาวิธีช่วยเหลือก็ยังไม่สาย”