ซุนเจินกับซุนฮกออกจากโถง ผ่านระเบียง ลงขั้นบันได มาที่หน้าตำหนักเพื่อต้อนรับเซียนอวี๋อิ๋น เหยียนจื้อ และเหว่ยตุน
เตียนอุยและคนอื่นๆ เห็นซุนเจินกับซุนฮกออกจากโถง ก็รีบร้อนเร่งฝีเท้า
ลานกว้างกินพื้นที่ไม่น้อย เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ รูปลักษณ์ก็เริ่มเห็นชัดขึ้น
ซุนเจินกวาดตามอง เห็นสามคนที่อยู่ข้างหลังเตียนอุย มีอายุไล่เลี่ยกัน รูปร่างใกล้เคียง อายุราวสามสิบปี ร่างกายล้วนแข็งแรง คนที่เดินนำหน้าอยู่หน่อยหนึ่ง อายุมากที่สุด ราวสามสิบเจ็ดแปดปี คิ้วเล็กตาจาง มีหนวดเครายาวใต้คาง ดูมีมาดผู้คงแก่เรียนบ้างเล็กน้อย ส่วนสองคนที่ตามมาด้านหลัง ทางขวามือ อายุเพิ่งเลยสามสิบ คิ้วเข้มตาใหญ่ คงเป็นเพราะถูกแดดเผาอยู่นาน ผิวจึงดำแดง เวลาเดินขาโก่งเล็กน้อย ส่วนทางซ้ายมือ อายุระหว่างสองคนนั้น หนวดเคราและผมหนาดก เอวตั้งตรง แววตาคิ้วแสดงความแข็งกร้าวตรงไปตรงมา
เมื่อใกล้ถึงหน้าซุนเจินกับซุนฮก เตียนอุยหยุดฝีเท้า เอียงตัว เชิดอกพุงป่อง มือกุมกระบี่ที่เอว กล่าวเสียงขุ่นกับทั้งสามว่า “นายของข้าออกมาต้อนรับพวกท่านด้วยตนเอง แล้วพวกท่านยังไม่คุกเข่าคารวะอีกรึ?”
สามคนนี้ก็คือเซียนอวี๋อิ๋น เหยียนจื้อ เหว่ยตุน
คนที่อยู่หน้าคือเซียนอวี๋อิ๋น ขวามือคือเหยียนจื้อ ซ้ายมือคือเหว่ยตุน
เมื่อสามคนเห็นซุนเจินกับซุนฮก ก็เดาได้แล้วว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าระหว่างสองคนนั้นคงจะเป็นซุนเจิน เพียงแต่จะเดาก็เดาได้ จะยืนยันก็อีกเรื่อง ยังไม่กล้าเชื่อว่าซุนเจินจะลงบันไดมาต้อนรับด้วยตนเองจริงๆ ครั้นได้ยินคำของเตียนอุย จึงแน่ใจว่าเป็นซุนเจินตัวจริงที่มาต้อนรับพวกตน ดังที่ซุนฮกว่า นี่ทำให้ทั้งสามรู้สึกประหม่าและปลาบปลื้มจนเกินคาดหมายจริงๆ
ทั้งสามไม่รอช้า รีบคุกเข่าลงคำนับ